Michiel Hekkens Huizenmarkt vandaag, 09:22

Leestijd: 3 minuten

In dit jaar is woningnood ‘opgelost’ met 11 jaar later een overschot

De woningnood in Nederland begon in 2013 en is naar verwachting in 2039 opgelost. Dat blijkt uit de Primos-prognose, waarop de overheid een groot deel van haar woonbeleid baseert. Nog dertien jaar dus. We zijn precies op de helft.

We leven in een tijd met drie Grote Problemen: klimaatverandering, migratie en woningnood. Een enigszins deprimerende gedachte is dat twee van de drie waarschijnlijk niet worden opgelost in de resterende levensjaren van de mensen die nu rondlopen. Klimaatverandering wordt de komende decennia eerst nog veel erger, voordat het eventueel weer de goede kant opgaat. Dit zal ook extra migratie aanwakkeren, naarmate meer landen door de hitte steeds moeilijker bewoonbaar worden.

Ook het derde probleem hangt samen met de andere twee, want bevolkingsgroei houdt de vraag naar woningen in stand. Toch is de woningnood van de drie het meest behapbare probleem. Uit een prognose van ABF Research blijkt dat de meesten van ons het einde ervan nog zullen meemaken. In de loop van 2039 daalt het woningtekort naar verwachting tot 2 procent, een niveau dat als gezond wordt beschouwd.

Prognose: woningtekort te hoog, maar neemt langzaam af

De ideale werkloosheid in een land bedraagt niet 0 procent, want dan kunnen werkgevers geen nieuwe mensen meer vinden. Een paar procent werkloosheid is daarom wenselijk. Iets vergelijkbaars geldt voor het woningtekort. Het Ministerie van Volkshuisvesting zit een woningtekort van 2 procent als ideaal. Deze beperkte schaarste is nodig om te voorkomen dat woningen langdurig leegstaan, verloederen en uiteindelijk verkrotten.

In 2026 zitten we daar nog royaal boven. In de Primos-prognose van ABF-Research wordt het tekort voor dit jaar geraamd op 4,6 procent. Het woningtekort is het grootst in de regio Den Haag, met 6,4 procent, en het kleinst in de regio Maastricht, met 2,4 procent. In totaal telt ons land op dit moment 8,3 miljoen woningen. Bij 8,5 miljoen woningen zou het huidige woningtekort zijn opgelost.

Woningtekort in 2039 ‘opgelost’

Doordat de bevolking nog altijd groeit, neemt ook het aantal benodigde woningen de komende jaren verder toe. Naar verwachting komen er echter sneller woningen dan huishoudens bij. Volgens de prognose worden er de komende vijftien jaar 1.202.000 woningen gebouwd, terwijl het aantal huishoudens met 795.000 groeit. Daardoor neemt het woningtekort langzaam af.

Volgens de raming bedraagt het landelijke woningtekort in 2031 nog 3,6 procent en daalt het in de loop van 2039 tot 2 procent. Of de huizenprijzen dan ook gaan dalen, is moeilijk te voorspellen. Dat hangt niet alleen af van vraag en aanbod, maar ook van de inkomensontwikkeling en de hypotheekrente. Wel ligt het voor de hand dat de huizenprijzen op peil blijven op locaties met de sterkste bevolkingsgroei. In gebieden waar de bevolking nauwelijks groeit of juist krimpt, ligt een stagnering dan wel daling van de prijzen voor de hand.

Regio’s met sterkste bevolkingsgroei én -afname

Ook die regionale verschillen zijn door ABF Research in kaart gebracht. Tot de regio’s met de sterkste bevolkingsgroei behoren Gouda, Ede, Lelystad, Amersfoort en Eindhoven. Daar groeit de bevolking tot 2040 naar verwachting met 9 tot 13 procent.

Zuid-Limburg is de enige regio in Nederland waar een bevolkingsdaling wordt verwacht, en wel van ruim 4 procent. Helemaal in het noorden blijft de bevolkingsgroei in Groningen beperkt tot minder dan 1 procent. In de regio’s Emmen, Middelburg, Doetinchem en Leeuwarden groeit de bevolking met niet meer dan 2 tot 2,5 procent. Hier kun je nu al goedkoop wonen en in de toekomst waarschijnlijk nog steeds.

Nieuw probleem: woningoverschot

En als we ons al die jaren het laplazarus bouwen om het woningtekort op te lossen, dient zich daarna alweer het volgende probleem aan. In 2050 verwacht ANB-AMRO juist een woningoverschot, waardoor veel woningen fors in waarde kunnen dalen.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.