Michiel Hekkens Geld & Carrière 17 mei 2026bijgewerkt: 18 mei 2026, 07:03

Leestijd: 3 minuten

Het gaat beter dan ooit in Nederland: de rijkste landen per individu

In nieuwe cijfers van het bruto binnenlands product per hoofd handhaaft Nederland zijn positie als derde land van EU. Kijken we naar de werkelijke individuele consumptie, een betrouwbaardere graadmeter voor welvaart, dan zijn we zelfs het op één na rijkste land van de Europese Unie.

Het lijkt in Nederland soms alsof er twee werkelijkheden bestaan, die steeds verder uit elkaar lopen. In de kranten, talkshows en sociale media is de teneur over de staat van ons land ronduit negatief. Het water staat de gewone man aan de lippen. De boodschappen zijn te duur, woonlasten nauwelijks nog te dragen en brandstof onbetaalbaar. Kijk je echter naar de papieren werkelijkheid, dan gaat het beter dan ooit in Nederland. De gemiddelde Nederlander heeft nu zelfs dubbel zoveel te besteden als in 1970. Gecorrigeerd voor inflatie, welteverstaan.

Nederland bij rijkste landen EU in bbp en individuele consumptie

Het Nederlandse bruto binnenlands product per inwoner bedroeg in 2025 65.200 euro, blijkt uit nieuwe cijfers van het CBS. Dat is 1,3 procent meer dan een jaar eerder. Daarmee groeit Nederland harder dan buurlanden België en Duitsland. Binnen Europa is de stijging gemiddeld.

Bron: CBS en Eurostat.

Zoals altijd lijken Luxemburg en Ierland lichtjaren voor te liggen op de rest, maar dat beeld is misleidend. In Luxemburg komt dat onder meer doordat veel goedbetaalde zakenlui uit het buitenland in de hoofdstad werken. Door het geringe aantal inwoners (ongeveer 675.000) trekt dit het bbp per hoofd flink omhoog.

Bij Ierland is het bbp-cijfer niet meer dan een façade. Jaren geleden werd daarvoor al de term ‘leprechaun economy’ gemunt, een fabeltjeseconomie. De Ieren lokken grote multinationals met fiscale voordelen, waardoor zij hun hoofdkantoren en geldstromen op het eiland onderbrengen. Dat levert Ierland een klein beetje geld en werkgelegenheid op, maar het leeuwendeel van de baten stroomt ook weer het land uit.

Consumptie per inwoner: Nederlander dubbel zo rijk als in 1970

Een betere maatstaf voor de welvaart van burgers is de werkelijke individuele consumptie per inwoner. Die bestaat uit consumptieve bestedingen van huishoudens (zoals boodschappen, woonlasten, kleding en energie), aangevuld met de uitgaven van instellingen zonder winstoogmerk (musea, bibliotheken, sportverenigingen) en overheidsuitgaven waar burgers direct van profiteren (onderwijs, ziekenhuiszorg en sociale huur). Kortom, alle bestedingen in land waar Henk en Ingrid iets aan hebben.

Bron: CBS en Eurostat.

Zoals verwacht valt Ierland op deze ranglijst een stuk terug, naar plek vier. Ook Luxemburg gaat fors achteruit ten opzichte van de bbp-lijst, maar behoudt alsnog de eerste plaats. Nederland volgt, alle negativiteit ten spijt, al op plek twee. Daarmee behoort ons land tot de welvarende elite van de Europese Unie, dat op zichzelf al geen armoedig gezelschap is.

Nederlander anno nu dubbel zo welvarend als 1970

Een laatste opvallend detail: de gemiddelde Nederlander geeft nu twee keer zoveel uit als in 1970. Destijds bedroeg de consumptie ongeveer 6.000 gulden per jaar. Gecorrigeerd naar het huidige prijsniveau is dat ongeveer 17.000 euro.

Onder de jongere generaties is het modieus om boomers de maat te nemen, maar toen de boomers zo oud waren als Gen Z hadden ze een lager welvaartsniveau dan de huidige Hongaren en Bulgaren. Gen Z reist op die leeftijd de hele wereld rond. Van de andere kant zitten jongeren natuurlijk wel in een penibele situatie als het gaat om de woningmarkt, waar de boomers tonnen aan overwaarde in de schoot geworpen hebben gekregen. Slotsom: minder elkaar de maat nemen, meer zegeningen tellen.

En anders kun je nog altijd een goedkoop huis in Zweden kopen.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.