Michiel Hekkens Column vandaag, 18:01

Leestijd: 5 minuten

Zo beleefde ik de bevalling als man: ‘Gnoe in het moeras’

Terwijl mijn geliefde voorovergebogen aan een stoel hangt en klanken uitstoot die me doen denken aan een vastzittende gnoe in het moeras (dat zag ik ooit op Animal Planet), eet ik haar schnitzel op. Ik wou dat ik nuttiger kon zijn. Haar aanmoedigen, vasthouden of een stroomschok geven met het apparaatje dat pijnsignalen blokkeert, maar ze heeft aangegeven dat mijn hulp op dit moment niet gewenst is. En dus ontferm ik me over haar avondeten.

Vooraf had ik verwacht dat een bevalling loodzwaar en intens zou zijn, een achtbaan van emoties met aan het eind een uitbarsting van geluk. Dit blijkt slechts voor de helft waar te zijn. Alleen degene die baart zit in een achtbaan. De ander zit stil, voelt zich nutteloos en krijgt naarmate de uren verstrijken een beetje pijn aan zijn rug.

Helemaal niets doe ik overigens niet. Ik houd al de hele dag de tijd bij. Bij het begin van elke wee druk ik de timer in en aan het einde weer op stop. Ook meet ik de intervallen tussen de weeën. Naarmate die steeds korter worden en de weeën steeds heviger, praten we steeds minder met elkaar. Ze gaat op in het ritme van puffen en rusten en lijkt daarbij het besef van tijd grotendeels te verliezen. Bij mij gebeurt het tegenovergestelde. Hoe meer ik haar zie baren, lijden en zweten, des te bewuster ik de tijd beleef en des te langer elke seconde zich lijkt uit te strekken.

Om me enigszins te kunnen inleven in wat haar te wachten stond, had ik vooraf opgezocht hoeveel pijn een bevalling doet. Ik vond een onderzoek waarin mensen met clusterhoofdpijn werd gevraagd om dit te vergelijken met andere pijnervaringen die ze hadden meegemaakt. Het idee was dat zij als ervaringsdeskundigen van extreme pijn beter weten wat pijn is dan iemand die alleen een keer zijn arm heeft gebroken of teen heeft gestoten.

Op basis hiervan werd een ranglijst gemaakt, van 0 tot 10. Clusterhoofdpijn eindigde zoals verwacht met afstand bovenaan, met een gemiddelde score van 9,7. Op de tweede plaats volgde de bevalling (7,2), ruim boven onder andere schotwond (6,0) en hartinfarct (5,0).

Ik ben nog nooit neergeschoten en heb evenmin een hartinfarct gehad, laat staan dat ik me zou moeten kunnen inbeelden hoe een bevalling voelt. Naarmate de weeën verergeren, groeit zo nog een andere kloof tussen ons. Terwijl mijn vriendin steeds meer lijdt, weet ik steeds minder wat ze doormaakt.

Vele uren later is de persfase begonnen. Twee verloskundigen hebben zich aan het bed genesteld en gaan niet meer weg. De avond valt in Tiel. Buiten begint het te regenen.

‘Heb jij een regenpak bij je?’ vraagt de ene verpleegster aan haar collega.

‘Ik ben met de auto. Wil je anders meerijden?’

‘Graag, alleen dan staat mijn fiets nog hier en… Ho, daar komt er weer een! Kom op, persen, persen, persen… En nog een laatste keer, goooed zo… Ik moet morgen om half negen met Jordi naar zwemles. Die gaat op voor diploma A.’

De absurditeit van dit schouwspel ontgaat me niet. Mijn kind wordt bijna geboren, ik kan zijn hoofdje al zien en ondertussen keuvelen de verpleegkundigen over een of andere Jordi en zijn godverdomse zwemdiploma. Toch neem ik ze het niet kwalijk, want ik vind het zelf ook een hele zit. We kunnen het hoofdje al langer dan een uur zien. Bij iedere wee komt hij een stukje naar buiten, maar zodra de wee eindigt, slurpt de vagina van mijn vriendin hem weer terug naar binnen. 

Dan stapt plotseling een derde vrouw met ferme stappen binnen: de gynaecoloog. Ze gaat bij het bed staan. Er komt weer een wee en net als alle vorige keren beginnen we met zijn drieën te roepen: ‘Hup, kom op, je doet het goed!’ 

Maar de gynaecoloog buldert eroverheen: ‘Je doet het helemaal niet goed! Je moet harder persen, eerder beginnen en langer doorgaan!’ Ik zie hoe mijn vriendin even opschrikt uit haar trance. Ze is uitgeput en moegestreden, maar ook getergd.

Er volgen nog een paar weeën, waarbij de vrouw buldert en tiert als Louis van Gaal tijdens een veldtraining. Daarna draait ze zich naar mij om en neemt ze me apart. 

‘Die baby moet er nu uit. Ik ga de vacuümpomp gebruiken,’ zegt ze. ‘Dat kan een vervelend geluid maken. Sommige mannen schrikken daar zo van dat ze zich ermee gaan bemoeien. Het is belangrijk dat je jezelf in bedwang houdt.’

Ik knik en zie toe hoe ze een metalen instrument aan het hoofd van mijn kind vastmaakt. Hoewel ik aan de grond genageld sta, voel ik ook dat er in mijn lijf van alles te bewegen. Gevoelens, emoties en vooral adrenaline. Nu zit ik ook in de achtbaan. 

Daar komt weer een wee. Nog één keer wordt mijn vriendin door ons aangemoedigd en door de gynaecoloog uitgescholden. Als de wee voorbij is, wil haar vagina ons kind weer naar binnen sleuren, maar de gynaecoloog houdt de vacuümpomp stevig vast en begint te trekken. Ik hoor schuren, kraken, schrapen, mijn kind wordt door het geboortekanaal getrokken als een tanker over de oceaanbodem. En dan is zijn hoofd erdoorheen en glijdt zijn lijfje er als vanzelf achteraan. En zodra ik hem zie denk ik als eerste aan Rogu, een onooglijk cartoonfiguurtje uit American Dad, want mijn zoon is blauwpaars en hij heeft een buitenaards langgerekt hoofd. 

Het is het mooiste creatuur dat ik ooit heb gezien.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.