Michiel Hekkens Banen & Salaris vandaag, 14:07

Leestijd: 3 minuten

Dit is de gevaarlijkste baan op aarde: levensverwachting nihil

De gevaarlijkste baan op aarde moet die van storminfanterist bij het Russische leger zijn. In analyses van pro-Russische oorlogsbloggers wordt de levensverwachting van een soldaat tijdens een stormloop op 20 tot 35 minuten geschat. Zinloos en triest, maar alsnog is Manners benieuwd hoe zoiets in zijn werk gaat. Een reconstructie.

Door de jaren heen hebben krijgsmachten wel vaker onaantrekkelijke baantjes aangeboden. In het verleden was de bemanning van U-boten, in dienst van Nazi-Duitsland, niet te benijden. Van de 40.900 bemanningsleden kwamen er 28.000 om, een sterftekans van 68,5 procent. Daarbij kwam de dood vaak op een onprettige manier. Menig duikboot werd door dieptebommen beschadigd of tot zinken gebracht, waarbij de bemanning op de bodem van de oceaan nog een tijd moest wachten op de verstikkingsdood. Kijk Das Boot er nog maar eens op na.

In dit licht klinkt het relatief aantrekkelijk om jezelf als Japanse kamikazepiloot in een Amerikaanse boot te boren. Een sterftekans van 100%, maar het is in één keer voorbij en je hebt de stuurknuppel zelf in handen. Tot slot zijn er ook niet-militaire baantjes die je bij voorkeur nooit zou willen uitvoeren. Zo riep Manners enkele jaren geleden industrieel reiniger uit tot gevaarlijkste baan van Nederland.

Het korte dienstverband van een Russische wegwerpsoldaat

Een lange inleiding, nu door naar het gevaarlijkste beroep ter wereld. Dit is naar onze inschatting een baantje als wegwerpsoldaat in het Russische leger. Hierbij wordt de levensverwachting van een soldaat tijdens een stormloop op 20 tot 35 minuten geschat. Dit schrijft Peter Frankopan, gerenommeerd historicus, op basis van informatie uit Russische Telegram-groepen.

Als Russische soldaat word je niet letterlijk op zelfmoordmissie gestuurd. Het formele doel is om een bepaalde positie te bereiken, bijvoorbeeld een greppel of een ruïne in vijandelijk gebied. In de praktijk weet iedereen dat dit de facto in de meeste gevallen resulteert in de dood. Vooral als deze positie zich in de zogeheten kill zone bevindt, het gebied waar praktisch elke beweging wordt opgemerkt door drones van de vijand. In hetzelfde onderzoek wordt de kans dat een Russische soldaat gewond raakt of overlijdt tijdens een stormloop ingeschat op 50 tot 90 procent. En anders ga je gewoon nog een keer.

Zo wordt het ene na het andere groepje infanteristen een gewisse dood in ingestuurd, golf na golf, vaak in lullige voertuigen als bromfietsen of golfkarretjes. Het zou iets kolderieks hebben als het niet zo gruwelijk was.

Wat is er te winnen bij deze godverlaten zelfmoordmissies? In de eerste plaats informatie. Elke stormloop levert de Russische commandanten informatie op als: welke wapens worden ingezet? Hoe snel reageert de verdediging? Waar zitten de Oekraïense soldaten of drone-operators? De laatste vraag ziet men het liefst beantwoord, want dan kan men een tegenaanval lanceren op hun positie. Soms is het doel echter ook simpelweg om de Oekraïense munitie op te laten maken. Een mensenleven in ruil voor een stukje lood, het is de cynische wisselkoers van de Russische oorlogsvoering.

Riant salaris, kwijtschelding van schulden, sneuvelbonus

Om mensen te verleiden om in dienst te treden als wegwerpsoldaat, zijn er zeer gunstige voorwaarden aan verbonden. Wie nu een contract tekent als Russische soldaat, krijgt daar een maandsalaris, tekenbonus, regionale bonus, schuldkwijtschelding én compensatie bij verwonding of overlijden voor terug.

Vooral voor werkelozen, (ex-)gedetineerden en mensen met schulden kan de verleiding van deze forse contracten groot zijn. In afgelegen gebieden in de Kaukasus of Siberië is het leven niet makkelijk. Zelfs als Russische mannen weten dat ze een grote kans lopen om te overlijden door zich aan te melden als soldaat, kunnen ze hun gezin door te sneuvelen een beter leven bieden dan door verder te leven. The Wall Street Journal beschrijft dit als “deathonomics”. Cynisch, triest, gruwelijk. En naar Manners’ vrezen nog lang geen eind in zicht.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als veelvraat van media en journalistiek dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.