‘Onmogelijk om mijn baby gelukkig te maken, zegt een stemmetje’
Heel langzaam breng ik mijn baby naar voren. Zijn levensbron hangt recht voor hem, de melk druppelt er zelfs al uit, maar telkens hapt hij mis of duwt hij de tepel met zijn graaiende vingers van zich af. Hoe vaker het mislukt, des te bozer hij wordt en des te wilder hij graait, terwijl ik steeds vermoeider raak.
Nogmaals laat ik hem richting de tepel zweven en coördineer de snelheid met zijn happende mondje. ´Kom op… Kom op…’, fluister ik. Ik voel me net Matthew McConaughey in die ene scène uit Interstellar, waarin hij zijn ruimteschip aan een losgeslagen ruimtestation moet koppelen.
Precies op het moment dat het mondje begint te sluiten, schuif ik de tiet naar binnen. Hij hapt, zuigt de tepel vacuüm en begint te drinken.
Docking completed.
Terwijl mijn vriendin de zwaarste beproeving van haar leven doorstond, beschreven in de eerste column uit deze reeks, bracht ik 14 uur rawdoggend op een stoel door. Zodra we naar thuis mogen, zijn de rollen omgedraaid. De frontsoldaat is van het slagveld gedragen en ligt uitgeschakeld in bed. Nu moet ik aantreden in de loopgraven.
‘Er is geen dag en nacht met een pasgeboren baby’
Met een pasgeboren baby duren de dagen geen 24 uur meer en verdwijnt het onderscheid tussen dag en nacht. Er bestaan alleen nog rondjes van twee uur. Dan moet je de baby wakker maken, voeden, verschonen en weer laten slapen. Klinkt overzichtelijk, ware het niet dat de baby zich daarbij niet hulpeloos toont. Was dat maar zo. Hij lijkt echter vastberaden om zijn prille voortbestaan zo snel mogelijk weer te beëindigen. Alle handelingen die hem in leven houden, werkt hij tegen met alle kracht die in zijn lichaampje zit. Tegen de tijd dat hij eindelijk vredig in zijn wieg ligt, begint alweer bijna een nieuw rondje. Om zelf aan slapen dan wel voeden toe te komen, laat staan een verkwikkende douche, is daardoor nauwelijks mogelijk.
Gelukkig krijg ik overdag hulp van kraamverzorgster Myrthe. Ondanks dat zij pas negentien is, weet ze alles van baby’s. Ze leert me hoe ik een luier moet omdoen – niet de beentjes omhoog tillen, maar de heupjes opzij draaien – hoe ik een thermometer in zijn poepgaatje stop om zijn temperatuur op te meten en hoe ik een kruik maak die niet te heet en niet te koud, maar precies goed is.
‘De kraamverzorgster laat me wandelen na geklaag over mijn rug’
Desondanks eisen de stress en hectiek hun tol, want na de bevalling groeit er een zeurende pijn in mijn onderrug. ‘Is het goed als ik vandaag eerst een rondje ga wandelen?’, vraag ik daarom als Myrthe ‘s ochtends weer op de stoep staat.
Aha, zie ik haar denken, meneer heeft een beetje rugpijn en wil graag een uurtje voor zichzelf, terwijl zijn vriendin erbij ligt alsof ze op een bom is gestapt. Maar ze is jong en nog ietwat verlegen, dus ze zegt dat het goed is.
En zo trek ik de deur achter me dicht en wandel de uiterwaarden in. Het is een rondje dat ik al zo vaak liep, maar dat ik nu totaal anders beleef. Het licht is mooier, het gras ruikt lekkerder en de schapen dartelen vrolijker. Ze maken deel uit van een schaars moment van vrijheid binnen mijn nieuwe leven van plicht, en zijn daarmee des te kostbaarder geworden.
Zo meteen moet ik weer terug om hem te voeden, verschonen, temperaturen en wiegen. En als dat niet meer hoeft, moet ik hem opvoeden, leren lopen, zorgen dat hij uitkijkt tijdens het oversteken, slaagt voor zijn examen, niet gaat hangen op een bankje voor de Vomar, zijn leven niet verspilt aan TikTok, niet verslaafd raakt aan Strawberry Ice-vapes, voorkomen dat hij in een digitaal concentratiekamp terecht komt in Roblox, of – het zijn grimmige tijden – in een echt concentratiekamp van een of andere dictator.
‘Plots voel ik me weer Joseph Cooper’
In een vijandig universum en op een blauwgroene bol die volgens sommigen stervende is, moet ik zorgen dat mijn baby gelukkig wordt.
En plots voel ik me weer Joseph Cooper in Interstellar, die het lot van de hele wereld op zijn schouders draagt.
‘It’s impossible,’ zegt een stemmetje in mijn hoofd.
‘No,’ antwoord ik. ‘It’s necessary.’
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.manners.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2024%2F02%2Fmichiel-hekkens-manners.jpg)