Michiel Hekkens Banen & Salaris vandaag, 08:45

Leestijd: 3 minuten

Dit casht Techno-priester voor arme kerk: match made in heaven

In het grootste gedeelte van de geschiedenis was iedereen arm en de kerk rijk. Nu zijn de meeste mensen (betrekkelijk) rijk, maar de kerk juist arm (op een enkele gemeente na). Steeds minder mensen bezoeken de mis en leggen een muntje in het donatiemandje. En om hun ziel te redden, doneren veel mensen liever aan het KWF dan aan de kerk. Maar er is hoop. Padre Guilherme is een hit als ´Techno-priester´. Met draaien haalt hij geld op voor noodlijdende kerkgemeenschappen.

Een dreunende bas begeleid door engelengezang, een kolkende mensenmassa in een gotische kathedraal, stroboscopen door het glas-in-lood. Dat techno en de kerk een match made in heaven zijn, kan iedereen zich wel inbeelden. Niet heel verrassend bleef de combinatie echter lange tijd verre van salonfähig. Met de drukbezochte shows van Padre Guilherme komt daar verandering in.

Padre Guilherme redt kerk met DJ-optreden

Padre Guilherme is een Portugese priester wiens kerk in Laúndos kampte met schulden en achterstallig onderhoud. Om geld op te halen greep de kerkvader naar een onorthodox middel: hij ging clubavonden organiseren op het terrein naast de kerk. Eerst volgde hij een dj-opleiding in Porto, daarna organiseerde hij zomerfeesten die tot drie uur ’s nachts duurden. Het leidde aanvankelijk tot gemor onder de kerkgangers, want bracht hij zo de jeugd niet op het verkeerde pad? Deze kritiek verstomde toen de avonden uitdraaiden op een groot succes, waar drie generaties met elkaar tot diep in de nacht stonden te dansen.

Doordat de organisatie op vrijwilligers draaide, was geld voor de afbetalingen en reparaties zo binnen. In drie zomers werd een schuld van 23.000 euro afbetaald. Met alles wat daarna werd verdiend, bouwde men een pastoraal centrum en een nieuw onderkomen voor de katholieke scoutinggroep.

Techno-priester redt kerkgemeenschappen van ondergang

Padre Guilherme had daarna de smaak te pakken en bleef draaien. Vanaf 2023 laat hij zich inhuren als reguliere dj, waarbij een deel van de inkomsten, zoals een goed christen betaamt, ten goede komt aan de lokale (geloofs)gemeenschap. En dat kan zeer lucratief zijn.

View this post on Instagram

Zo vond afgelopen weekend een muziekfestival plaats bij de abdij van Maredsous, een groot benedictijnenklooster in België. Padre Guilherme was er een van de grote publiekstrekkers en stond vrijdag als headliner op het programma. De volledige winst wordt besteed aan de renovatie van de daken en gevels van de abdij. Een kaartje voor die avond kostte 60 euro. Voor de vrijdag, met saaiere programmering, betaalden bezoekers maar 20 euro.

Papieren omzet van 558.000 euro

De organisatie hoopte op 5.000 tot 7.000 bezoekers, maar op de avond van Padre Guilherme waren alle 9.300 kaartjes uitverkocht. Bij een ticketprijs van 60 euro komt dat neer op een recette van ruim 558.000 euro. Om dit bedrag te verdienen, moet een kerk normaal gesproken 1.116.000 kaarsjes à 50 cent verkopen, 3.282 baby’s à 170 euro dopen of 930 uitvaarten à 600 euro organiseren. Of, in het geval van de benedictijnen van de abdij in Maredsous, 30.690 liter bier brouwen.

Geschatte netto winst voor de abdij

Maar rekenen we iets serieuzer, dan komen we erachter dat niet iedereen de 60 euro heeft betaald. Er waren ook vrijdagkaarten, groepstickets en goedkopere kaarten voor jongeren. De geschatte kaartinkomsten zijn daardoor circa €500.000. Gooi je dat door een standaard festivalformule, dan kom je op de onderstaande netto winst.

Let wel, dit is een indicatieve berekening met de verhoudingen van een vergelijkbare show. Wel is rekening gehouden met een lagere gage, omdat het een benefietconcert was.

Toch maar naar Berghain?

Lees ook wat je moet doen om de Berghain binnen te komen, een techno-tempel waar het geloof ver te zoeken is.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.