Michiel Hekkens Banen & Salaris vandaag, 15:37

Leestijd: 3 minuten

Bestbetaalde leider op aarde krijgt 64% opslag in rechtvaardig land

De bestbetaalde politieke leider op aarde krijgt dit jaar 64 procent opslag. Bah, wat leven we toch in een verdorven wereld waarin corrupte types zichzelf verrijken terwijl het volk aan het verhonger-… Oh, de mensen zijn daar rijk? Een van de minst corrupte landen ter wereld? En hij geeft alles weg? Goed, dan beginnen we opnieuw. Dit is het salaris van Lawrence Wong, de premier van Singapore.

Net als veel democratieën verkeert de Nederlandse politiek in zwaar weer. Het volk is woest, labiel en makkelijk beïnvloedbaar, waardoor het de ene verkiezingen massaal aanloopt achter een Latijn-sprekende kakker die zijn zoontje Lancelot noemt en de volgende keer achter een lobbyende boerin die gekookte eitjes als snack in haar bh meeneemt. Het ene kabinet geeft het roer een ruk naar rechts en het volgende weer een ruk in tegenovergestelde richting, waarmee ons land in feite al een paar jaar stuurloos is. Ach, konden we maar meer als Singapore zijn.

Singapore: streng geleid maar bloeiende democratie

In Singapore waren er vanaf 1959 tot nu maar vier verschillende premiers en is de People’s Action Party (PAP) altijd de grootste. Niet door nep-verkiezingen of iets dergelijks, maar omdat de Singaporezen niks te klagen hebben en op de partij stemmen die zorgt dat dat zo blijft. Dit stelt de regering in staat om ver vooruit te regeren. De koers van het land wordt vastgelegd in een Master Plan voor ongeveer 15 jaar en een Long-Term Plan dat 50 jaar vooruitkijkt. Zo begint men dit jaar aan de creatie van een nieuw kunstmatig eiland voor de kust, waar extra woningen en . Een beetje hetzelfde als de nieuwe IJstad van Rob Jetten, alleen dan als daadwerkelijk uitvoerbaar plan.

Zo wordt Singapore al tijden geregeerd met kundige maar harde hand. Gebruik je in de stadstaat bijvoorbeeld geweld tegen een ambtenaar in functie, dan kun je daar een maximale straf van 7 jaar cel plus stokslagen voor verwachten. Die slagen krijg je alleen als je jonger dan 50 jaar bent, omdat je ze anders misschien niet overleeft. Ze doen volgens getuigenissen van slachtoffers, opgetekend door Amnesty International, ‘extreem veel pijn’ en laten blijvende littekens achter. Klinkt ietwat barbaars, die meedogenloze lijfstraffen, maar het resultaat is dat niemand in Singapore erover peinst om een ambulancebroeder of politieagent in elkaar te rossen. En is dat niet juist het fundament van beschaving?

Lawrence Wong: bestbetaalde premier krijgt 64% meer salaris

Ook in zijn bestuur is Singapore ultra pragmatisch. In de regering wil men de meest competente mensen van het land en om die te verleiden moet men qua salaris kunnen concurreren met de grote bedrijven. Om deze reden kreeg de premier van Singapore een salaris van zo’n 1,51 miljoen euro, maar dit werd door premier Lawrence Wong, die na 20 jaar onder zijn mentor Lee Hsien Loon in 2024 het stokje over nam, veel te laag bevonden. Hij voert dan ook een forse salarisverhoging door, waarbij hijzelf in aanmerking kwam voor 64 procent opslag. Ook zijn ministers gaan miljoenensalarissen verdienen.

“We erkennen dat zeer bekwame mensen alternatieven hebben buiten de politiek”, aldus Wong. “Daarom betalen we politieke ambtsdragers salarissen die marktconform zijn, maar wel met een aanzienlijke korting die recht doet aan het karakter van de politieke dienstbaarheid.”

Geeft dat niet toch blijk van zelfverrijking en corruptie? Neen, want Wong heeft zelf besloten dat hijzelf niet van de extra loonsverhoging wil profiteren en doneert zijn opslag aan het goede doel. Hij blijft bij zijn salaris van 1,51 miljoen euro per jaar, terwijl hij eigenlijk recht heeft op 2,47 miljoen.

De bestbetaalde EU-leiders

Alsnog blijft Wong met afstand de bestbetaalde politieke leider ter wereld. Ter vergelijking, Donald Trump verdient ‘maar’ 400.000 euro. Al eerder bracht Manners alle EU-leiders onder in een ranglijst, met Rob Jetten als middenmotor.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.