Michiel Hekkens Banen & Salaris vandaag, 16:23

Leestijd: 3 minuten

Dit verdient Willem-Alexander in 2027, Amalia blijft moreel baken

De uitkering van koning Willem-Alexander stijgt in 2027 naar 1,2 miljoen euro. Al jaren vraagt het volk zich af of het niet een tikkeltje minder kan, maar desgevraagd verschuilt onze koning zich achter procedures en wetten. Zijn dochter Amalia pakt de handschoen wél op en stort haar inkomen ook komend jaar terug.

Nederland dreigt een land vol Sywerts te worden, waar iedereen kiest voor zelfverrijking in plaats van het grotere goed. Crysensio Summerville wordt liever gillend rijk in Saudi-Arabië dan gewoon heel erg rijk bij AS Roma, waarmee hij veelbelovende toekomst als Oranje-idool te grabbel gooit. Max Verstappen woont in Monaco omdat hij te beroerd is om belasting te betalen. Neelie Kroes heeft meer schandalen dan rimpels. Ze schamen zich er niet voor en niemand lijkt het ze kwalijk te nemen.

Juist nu kan het koningshuis het goede voorbeeld te geven. Hoe mooi zou het zijn als juist de aristocratie zich wegcijfert in een tijd waar het volk zichzelf verrijkt. Helaas gaat deze boodschap aan onze koning voorbij, maar zijn dochter voelt hem feilloos aan. Amalia is het morele licht in duistere tijden.

‘Salaris’ Willem-Alexander stijgt naar €1,2 miljoen

Eerst het nieuwe inkomen van de koning. De uitkering van Willem-Alexander stijgt in 2027 naar 1,197 miljoen euro, zo staat te lezen in de Rijksbegroting. Het raaminkomen van de koning stijgt mee met de cao van rijksambtenaren. Die krijgen er 0,3 procent bruto bij, en onze koning dus ook. Dit deel van zijn inkomen wordt ook wel de A-component genoemd.

Daarnaast bestaat de uitkering van de koning uit een B-component. Dit is een vergoeding voor onkosten die samenhangen met zijn functie. Voor 2027 bedraagt deze B-component 6,4 miljoen euro, waarmee het totaalbedrag dat Willem-Alexander ontvangt uitkomt op een slordige 7,6 miljoen euro.

Bij zijn aantreden als koning in 2013 vroegen Rick Nieman en Mariëlle Tweebeeke al eens aan Willem-Alexander of hij zijn salaris niet wat hoog vond. Tweebeeke: “Je kunt toch als Koning ook zeggen: ik wil het graag met minder doen?”

Willem, een koning onwaardig, besloot te duiken en zich achter de reglementen te verschuilen: “Ik begrijp het. Maar ik kan niet anders – nu even een heel formeel antwoord, hè – dan volgen wat de Kamer ons aan salaris en aan onkostenvergoeding geeft. Daar is een wet voor, de Wet Financieel Statuut – die is vrij onlangs met algemene stemmen aangenomen door de Kamer – waarin precies geregeld wordt hoe de monarchie in Nederland gefinancierd wordt.”

Prinses Amalia ziet af van inkomen

Acht jaar later zette prinses Amalia haar vader onbedoeld in zijn hemd. In 2021 werd ze achttien en had ze volgens diezelfde wet recht op een staatsinkomen. Als eerste lid van het Koninklijk Huis ooit koos ze er echter voor om het inkomensdeel terug te storten. Waar onze koning deed alsof hem het mes op de keel werd gezet om zijn miljoenen te innen, liet Amalia zien hoe simpel het was om daarvan af te wijken. In een brief aan premier Rutte schreef ze dat ze het ongemakkelijk vond om een inkomen te ontvangen omdat ‘andere studenten het zoveel moeilijker hebben, zeker in deze onzekere coronatijd’.

355.000 euro teruggestort en onbezoldigd militair

Zes jaar later doet ze dat nog steeds, aldus NRC. Amalia heeft recht op een inkomen van 355.000 euro, maar dat stort ze ook in 2027 terug. Ook de vergoeding waarop ze als militair werkstudent recht heeft, ziet ze van af. De B-component van 1,67 miljoen euro incasseert ze wel. Dit bedrag is geen privé-inkomen, maar bestemd voor personele en materiële kosten die samenhangen met haar toekomstige functie als koningin.

Het heden is helaas aan graaiers als Willem-Alexander, Crysencio, Neelie en Max. Maar de toekomst is aan Amalia. Met haar als moreel baken wordt ons land weer een plek waar we grotere dingen najagen dan zelfverrijking.

Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.