Redactie
Redactie Life 18 aug 2016

We zijn klaar met de lege term ‘topsportmentaliteit’

Je hoort de term deze dagen regelmatig vallen: topsportmentaliteit. Maar wat is een topsportmentaliteit eigenlijk? Een zeer rekbaar en subjectief begrip, kennelijk en daarom moeten wij maar eens stoppen met het gebruik van deze term en erkennen dat deze mentaliteit inherent is aan het leven van een profsporter.

Het ding is: wij vinden topsportmentaliteit belangrijk in Nederland. Het vormt het fundament van ons topsportklimaat. Mooie woorden, maar wat houden zij precies in? Iedereen denkt het in zekere zin te weten. Een mooi praktijkvoorbeeld: Ajax. Wanneer ’s lands populairste voetbalclub punten laat liggen tegen een voetbaldwerg, dan komt dit niet omdat zij slecht gevoetbald hebben of omdat de tegenstander gewoon erg goed was, nee: er was geen topsportmentaliteit. De overbetaalde, arrogante voetbalmiljonairs van Ajax hadden de tegenstander gewoon onderschat, zegt de man thuis voor de buis.

Er is geen grotere onzin dan dat. Iemand die zelf geen topsport heeft bedreven of nooit met topsporters heeft gewerkt, kan zich lastig voorstellen hoe gedreven en haast bezeten professionele atleten zich inzetten voor het behalen van maximale prestaties. Oók voetballers. Oók voetballers van Ajax, die door liefhebbers van andere clubs maar wat graag ‘arrogant’ of ‘over het paard getild’ worden genoemd. Betekent dit dat onderschatting in topsport niet bestaat? Nee, maar…

Kan onderschatting werkelijk plaatsvinden?

Een sporter of team kan de wedstrijd met een verkeerde mentaliteit beginnen. Als Ajax of PSV in de vijfde minuut 1-0 achterkomt tegen Willem II (no offence naar de Willem II-fans), dan zou het kunnen dat de spelers een attitude hadden van ‘dat redden wij wel’. Maar hier zit de crux: een voetbalwedstrijd duurt 90 minuten. En als je in de 5de minuut op achterstand komt, dan blijf je de tegenstander niet onderschatten. Dat kan simpelweg niet: daar is een wedstrijd te lang voor. Daarom is het onzin om over onderschatting te praten.

Dus Dafne Schippers heeft geen topsportmentaliteit?

Maar nu we dat toch doen: hoe zit dat met een wedstrijd die zo’n 20 seconden duurt, zoals de 200 meter van Dafne Schippers? Stel dát er sprake kan zijn van onderschatting, dan heb je maar een paar seconden om dit goed te maken en dat gaat per definitie niet meer lukken.

Dan zou je kunnen zeggen: Dafne Schippers ging er vanuit dat ze wel even zou winnen.

Dafne Schippers liet na het behalen van haar zilveren medaille vannacht weten dat ze zich goed voelde en écht het gevoel had dat ze goud ging pakken. Beschouwen wij deze uitspraak op dezelfde manier als wij voetbal beschouwen, dan zou je kunnen zeggen: Dafne Schippers ging er vanuit dat ze wel even zou winnen. Dafne heeft het onderschat en daarvoor de prijs betaald. Dafne heeft geen topsportmentaliteit!

En Churandy dan?

In een ongeveer gelijktijdig interview werd Churandy Martina gevraagd of hij goud zou kunnen winnen in zijn finale. Zijn antwoord: ‘Ik moet zorgen dat ik harder ren dan de rest.‘ Tja, een open deur, maar gaan we weer even beschouwen, dan kun je zeggen: Martina onderschat het niet: hij weet dat hij op zijn aller, allerbest moet zijn om een kans te maken en gaat er vol voor. Dus Churandy Martina heeft wél die topsportmentaliteit.

Alle profs hebben een topsportmentaliteit

Maar de realiteit is: Dafne Schippers heeft een topsportmentaliteit. Churandy Martina heeft een topsportmentaliteit en iedere profvoetballer heeft een topsportmentaliteit. Jezelf in alle opzichten tot het uiterste pushen is inherent aan het leven van een topsporter. Slechts één op de vele duizenden profsporters kan het puur op talent, 99% van alle profs werkt zich het schompes. Natuurlijk: ook atleten zijn maar mensen. Ook zij maken fouten, maar discussiëren over of een profsporter wel of niet een topsportmentaliteit heeft, is haast beledigend. Dus die loze term willen wij eigenlijk helemaal niet meer horen.

Reageer op artikel:
We zijn klaar met de lege term ‘topsportmentaliteit’
Sluiten