Redactie
Redactie accessories 15 mrt 2017

Hoe je eigen horlogesnobisme je plezier kan verpesten

Een jaar of tien geleden begon ik horloges te ontdekken. Deze ontdekking groeide uit in een hobby en uit die hobby kwam horlogesnobisme voort. Ik werd ook zo’n nare kerel die – volstrekt onterecht – neerkeek op de polsen van anderen. Gelukkig weet ik nu wel beter: dit soort “elitair” gedrag is belachelijk.

Mijn eerste ‘mooie’ horloge kocht ik al ver voordat ik een passie ontwikkelde voor deze stukjes wrist candy. Zo’n vijftien jaar geleden schat ik, rond mijn achttiende verjaardag. Dat is volgens mij iets dat veel mannen doen als ze achttien (of eenentwintig worden): een mooi horloge kopen, wellicht als symbool van. Enfin, destijds betaalde ik ongeveer 200 gulden voor een exemplaar, hetgeen ik toen zag als een astronomisch bedrag.

Tegelijkertijd betrap jij jezelf op groeiend horlogesnobisme: ‘een quartz horloge? Nee, ik ga voor het echte werk.’

Naarmate een passie vordert, groeit ook je kennis. Mijn eerste vijf horloges waren allemaal quartz exemplaren. Zo’n vijf jaar geleden kocht ik mijn eerste automaat en die kostte heel wat meer dan die 200 gulden/euro van weleer. Volgens mij is de aankoop van een eerste mechanisch horloge een soort turning point voor veel mannen. Ineens weet je wat “echte” horloge zijn. Je verdiept je in de mechaniek en de complicaties. Je doet kennis op over uurwerken en je respect en waardering voor het vakmanschap groeien. Tegelijkertijd betrap jij jezelf op groeiend horlogesnobisme: ‘een quartz horloge? Nee, ik ga voor het echte werk.’

Soms volstaat het toch gewoon ook om iets mooi te vinden?

Ik was (okay, ben) ook zo’n vent die eenieders pols checkt om te zien wat er omheen hangt. Nu – in tegenstelling tot toen – oordeel ik echter niet meer. Als ik iemand met een quartzhorloge om de pols zag, schudde ik in gedachten mijn hoofd. Hoe stom is dat eigenlijk? Dat je iemand stilletjes veroordeelt omdat hij niet meegaat in jouw snobisme.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind mechanische/automatische horloges nog steeds het summum maar ik heb mijzelf heel snel afgeleerd om neerbuigend te doen omdat anderen misschien totaal anders tegen horloges aankijken. Het is totaal nutteloos om te denken dat anderen op een zelfde manier naar iets moeten kijken als jij.

Niet iedereen hecht waarde aan eigen manufacturen en gecompliceerde stukjes mechaniek. Soms volstaat het toch gewoon ook om iets mooi te vinden? En daar gaat het volgens mij bij veel horlogesnobisten fout: die zien alleen schoonheid als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan.

Mijn huidige (bescheiden) collectie bestaat uit zowel mechanische exemplaren als quartz horloges. Mijn laatste aankoop was een quartz horloge en weet je wat: het voelde verdomde goed. Ik kan ‘m dragen, gewoon mijn eigen “liefhebberij” en aangeleerde snobisme buitenspel zetten en denken: dit is gewoon een verdomd fraai horloge. En zo zou het met alle mooie dingen moeten zijn, toch? Quartz is geen scheldwoord.

Reageer op artikel:
Hoe je eigen horlogesnobisme je plezier kan verpesten
Sluiten