Life

Waarom zou je niet (even) voor het geld mogen kiezen?

Zie jezelf als profvoetballer die twee jaar in China kan cashen

Een oud adagium luidt: geld moet niet je voornaamste drijfveer zijn om te werken. Maar waarom zou dit het niet op tijdelijke basis wél mogen zijn?

‘Gewoon werk doen wat je leuk vindt’: het lijkt één van de eenvoudigere zaken des levens. Met plezier naar je werk gaan, genoeg geld verdienen om je rekeningen te kunnen betalen, wat centjes over te houden om te sparen en zo nu en dan iets leuks te kopen en te doen. Het is een passend beeld voor de nuchtere Hollander. Niet lullen maar poetsen, maar als het even kan: genieten.

Tricky toekomst

Zelf loop ik met mijn 33 lentes nog niet lang genoeg rond om een vergelijking te maken met het échte verleden. Wat ik wel signaleer – en ik veronderstel dat veel mensen om mij heen hetzelfde zien – is dat het ogenschijnlijke principe van ‘gelukkig zijn met je werk en genoeg verdienen om een beetje over te houden’ steeds meer onder druk komt te staan.

Voor mensen die nu de eerste stappen in hun carrière aan het zetten zijn, zijn er niet veel zekerheden. De nasleep van de economische crisis heeft bedrijven en werkgevers voorzichtiger gemaakt. Een vast contract is voor veel starters op de arbeidsmarkt geen gegeven; ook goede prestaties bieden geen absolute zekerheid. En wat de toekomst brengt? Een hypotheek, AOW, pensioen… het is allemaal tricky.

Waarom zou je niet een baan aannemen om tijdelijk veel geld te verdienen?

Denken als een profvoetballer

Het zette mij aan het denken. Misschien is het helemaal niet zo kwalijk om als young professional tijdelijk de mindstate aan te nemen van één van de meest verguisde beroepsgroepen: de profvoetballers. Een profvoetballer leidt een vrij onzeker bestaan. Bij veel mensen heerst het beeld dat iedere (Nederlandse) profvoetballer tonnen verdient. Dat beeld is onterecht: kijk er recente publicaties in Voetbal International en NRC (Football Leaks) maar op na. 90% van alle contractspelers is niet ‘rijk’. Dat wil niet zeggen dat je met hen medelijden moet hebben, maar een groot gedeelte van hen komt gewoon rond, en that’s it.

Maar als Gaston Starreveld aanbelt met een dikke cheque onder zijn arm, dan doe je toch gewoon de deur open?

Het verschil voor een profvoetballer is dat hij na zijn 35ste klaar is met zijn carrière. Die eerdergenoemde 90% heeft zich dan niet financieel onafhankelijk gespeeld en heeft ook echt geen royaal pensioen waarvan op de oude dag kan worden genoten. Voor veel voetballers is China nu de redding. Het Chinese voetbal is bezig aan een onwaarschijnlijke opmars, in elk geval in financiële zin. Europese spelers kunnen daar bakken met geld verdienen en daarop is veel kritiek. Of het maatschappelijk door de beugel kan, is een andere discussie, maar kun je het deze spelers kwalijk nemen? En zouden wij allemaal niet eens wat minder moralistisch maar juist iets meer opportunistisch moeten zijn?

manners-nemanja-gudelj

Toen Nemanja Gudelj, die bij Ajax geen basisplaats had, naar China kon vertrekken, kon hij daar naar verluidt een contract voor meerdere seizoenen tekenen tegen een jaarlijkse vergoeding van €5 miljoen. Natúúrlijk ga je dan. Natuurlijk zou hij prima kunnen voetballen bij een meer aansprekende club in Nederland of Europa en ja: ook dan zou hij een bijzonder royaal salaris verdienen, maar als Gaston Starreveld aanbelt met een dikke cheque onder zijn arm, dan doe je toch gewoon de deur open?

Geld als tijdelijke motivator

Terug naar een meer realistisch scenario: hoe lang moet het nog een soort lelijk iets blijven om te zeggen dat je het even voor het geld doet? Het gaat niet om je hele werkende carrière ten slotte. Ik zou er niet van opkijken als steeds meer young professionals voor een paar jaar een overstap maken naar een bedrijf of functie die hen diep van binnen misschien wel een beetje tegenstaat, maar wél royaal betaalt. Geld kan op tijdelijke basis óók een goede motivator zijn en een goede professional zet zich heus wel maximaal in voor een baan die hij niet met het hart maar met het hoofd heeft gekozen.

Is het slecht om op tijdelijke basis voor het geld te kiezen?

Toen ik 23 was, kreeg ik de kans om een half jaar in Dubai te werken. Een kans die ik heb laten schieten om redenen waar ik destijds achter stond. Nu denk ik: had het toch gedaan! Het was echt niet zo dat ik mijzelf daarmee zou verloochenen of dat ik mijn carrière weg zou gooien. Het zou een lucratief uitstapje geweest zijn en in deze tijden is een lucratief uitstapje helemaal geen schande, maar kan het juist een manier zijn om zekerheid te creëren en ervoor te zorgen dat je daarna weer verder kunt gaan met datgene waar je hart ligt.

Is het slecht om op tijdelijke basis voor het geld te kiezen?

Een kennis van mij heeft iets meer dan twee jaar bij een multinational in Londen gewerkt. Is het een periode waar hij met gelukzalige gevoelens op terugkijkt? Allerminst. Het was niet leuk, eenzaam en zwaar, maar hij kwam wél terug met een banksaldo waar hij hier nog wel een jaartje of acht voor had moeten werken. Ja: hij heeft het voor het geld gedaan. En ik kan daar eigenlijk wel begrip voor opbrengen. Of je nu wel of geen profvoetballer bent: je bent niet direct een slecht mens als je toegeeft aan je verlangen om één keer eventjes voor het geld te gaan, toch?

Meer artikelen over carrière lezen? Volg Manners op Facebook

06-12-2017 - Mitchell van der Koelen