Manners’ Hoofdredacteur: ‘Eenmaal geland wist ik het zeker: ik ga nooit meer vliegen’

Leroy van den Berg 13 jun 2018 Life

Manners is een online magazine en dus niet gedreven door persoonlijke verhalen, zoals in het geval van een blog. Toch wil ik dit persoonlijke verhaal over mijn vliegangst als hoofdredacteur graag met jullie delen.

Lees meer over dit

Dagelijks schrijven wij de rook onder onze vingers vandaan over alles wat ons en hopelijk ook jou inspireert. Gekscherend noem ik het weleens de zin en onzin van het luxe leven. Entertainment zwaait de scepter op Manners, gevolgd door inspiratie en een gidsfunctie. Draag je wel of geen korte broek naar kantoor? Hoe hoog rol je de pijpen van je broek op? Belangrijke zaken.

Zelden gaan we echt de diepte in. Niet vreemd, Manners is geen hardcore journalistiek platform, noch doen we diepgravend onderzoek of kunnen wij onszelf specialist noemen. Met regelmaat stel ik mezelf de vraag: moeten we niet wat meer bieden? Een Ferrari is een lust voor het oog, maar het doet nauwelijks iets voor de ontwikkeling van je geest. Ik hoop dat dit verhaal Manners in een rijker perspectief plaatst en je wellicht zelfs steun biedt.

Bang om te vliegen

Want terwijl ik dit tik, zit ik in een Boeing 747 richting San Francisco. Sonos heeft ons uitgenodigd voor de lancering van hun nieuwe speaker. Buitenkansje, want ik plak er direct een vakantie achter. Droomleventje, Instagram-waardig, goed verhaal op verjaardagen.

Was het niet dat ik nog geen seconde, en dit bedoel ik letterlijk, heb kunnen genieten van het feit dat ik dit leven nu kan leiden. Ik heb namelijk last van spontane vliegangst, ontstaan na een ‘traumatische’ ervaring. Een groot geheim, waarmee ik het afgelopen halfjaar in gevecht ben geweest. Hotels heb ik nog niet geboekt in San Fran, die hele stad kan mij gestolen worden. Vliegen: dat is de absolute kern van mijn bestaan geweest sinds mijn ticket drie weken geleden is geboekt.

Nooit eerder had ik last van vliegangst. Sterker nog: ik vond het leuk om te vliegen. Ik ben opgegroeid onder de rook van Schiphol, dus toen ik eindelijk voor de eerste keer zelf de lucht in mocht, was ik laaiend enthousiast. De kracht van de motoren, de sensatie van het zweven, het prachtige uitzicht (“ik zie de A4!”); ik genoot met volle teugen. Een paar jaar later stapte ik zonder problemen in een zweefvliegtuig.

Sinds mijn eerste vlucht heb ik nog minstens 35 keer gevlogen. Alleen, samen, met collega’s of onbekenden. Intercontinentaal of met een cityhopper. De meeste vluchten kan ik amper herinneren, omdat ik de film op m’n laptop belangrijker vond dan het vliegen. Tot een half jaar geleden.

Spontane vliegangst

Voor een campagnevideo vloog ik samen met de dames van zustertitel NSMBL naar Genève, om vervolgens met de auto richting Val Thorens te trekken. Het was mijn eerste wintersport en eveneens mijn eerste keer op zulke hoogte in de bergen. Ik had het stuur zelf niet in mijn handen, maar zat met twee vrouwen op de achterbank gepropt. Feessie, toch?

Het laatste stuk van de bergrit was behoorlijk steil, evenals de afgronden naast ons. Spannend, maar geen reden tot paniek. Eenmaal aangekomen genoot ik van alle pracht, tot de volgende dag een sneeuwstorm losbarstte. Best sensationeel, maar mijn zeer vermoeide en fulltime gestreste geest (ik zat in een relatiebreuk) dacht daar anders over. Ik viel in slaap met het idee dat we onderweg terug, tijdens een sneeuwstorm, in het ravijn zouden rijden. Drie uur later werd ik zwetend wakker en had mijn geest de situatie als waarheid beleefd tijdens mijn slaap. Ik heb Val Thorens vervolgens wakker zien worden (vet man, al die sneeuwschuivers!).

Goed, kan gebeuren. We hadden nog een dag te gaan en die avond zou ik vast een stuk beter slapen. Niet dus, want een exacte herhaling van de vorige nacht werd waarheid. Zelfs toen ik wakker werd, was ik overtuigd dat we in het ravijn zouden storten. En jawel: ook de sneeuwstorm was nog in vol ornaat gaande.

Een paar dagen bijboeken of lopend de berg af leek mij een beter idee dan in de auto stappen. Onzin natuurlijk, dus besloten we met een slakkenvaart de berg af te gaan. We zagen wat auto’s glijden, maar er was verder vrij weinig aan de hand. M’n geest had een poets met mij uitgehaald, lachen man! Besefte ik dat toen maar, want de volledige twee uur ben ik doodsbang geweest. De dames van NSMBL zongen vrolijk kerstliedjes mee in de auto, maar ik was figuurlijk aan het overleven.

Eenmaal beneden, was het rennen en vliegen (haha) om tijdig in het vliegtuig terecht te komen. Ik was bevrijd van de angsten, dus all good – zou je zeggen. Eenmaal in de lucht, direct na de stijging, kreeg ik een paniekaanval. Aangewakkerd door de stress en vermoeidheid. Niemand mocht het merken, maar van binnen sloeg de boel op hol. Ik hoorde elk denkbaar geluidje, kleuren lichtte op, letters draaide op mijn scherm. De vloer kon elk moment wegzakken en de vleugel zou zomaar kunnen afbreken. Waarom was niemand zich bewust van dit gevaar? Ik vond het bijna irritant dat iedereen zo normaal deed.

Eenmaal geland, wist ik het zeker: ik ga nooit meer vliegen. En toch zit ik hier nu en heb ik nog negen uur te gaan. Ik ben als laatste ingestapt, nadat een vriendelijke grondstewardess vroeg of ik wel bij de juiste gate zat. Zelfs toen ik eenmaal in mijn vliegtuigstoel was neergeplofd, wilde ik mijn koffers pakken (die uitspraak werd eerder niet zo werkelijk) en ‘m uit het vliegtuig peren. Ik ben blijven zitten. Ik wil winnen. Ik maak m’n eigen keuzes, niet m’n angst.

Laat je niet gek maken

Het is werkelijk zo simpel als de bovenstaande tussenkop beweert. Angst is een overlevingsmechanisme. Zonder angst zouden we waarschijnlijk niet oud worden, want hé: waarom zou je niet op de rand van een wolkenkrabber een backflip maken? Er is toch niks om bang voor te zijn.

Onrealistische angst is daarentegen een kriem. Het houdt ons tegen in alledaagse zaken en remt onze voortgang. Het beïnvloedt onze emotie en gemoedstoestand, waar ook de mensen om ons heen hinder van ondervinden.

Veelal is angst niet gebaseerd op feiten, maar op ideeën van onze eigen geest. Dit vliegtuig gaat niet neerstorten en niemand zal je minder aardig vinden als je kaken roodkleuren tijdens een presentatie. Je geliefde kan het alleen maar waarderen als je eerlijk bent over je seksuele verlangens en je werkgever zal echt niet anders naar je kijken als je om salarisverhoging vraagt. Sterker nog: ze zullen het waarderen en je eigenwaarden zal toenemen.

Leer je angst controleren en wees de baas over je eigen keuzes. In het boek At last A Life beschrijft Paul David hoe hij tien jaar lang zijn leven heeft laten regeren door angst. Alleen drank en drugs hielden hem op de been. Pas toen hij begreep dat hij de verzinsels van zijn geest moest accepteren en het gevecht tegen zijn angsten moest staken, doofde de negatieve gevoelens uit. Zijn credo: “You will never get better until you stop trying to get better.” Het is een zin die mij in dit vliegtuig heeft gekregen, Nicky Romero de wereld over laat vliegen zonder angst en wellicht ook jou kan helpen.

Weet dat je niet alleen bent: iedereen ervaart angsten. Ook Nicky Romero, ook je werkgever en zelfs de meest succesvolle en krachtige persoon in je omgeving. Durf de conversatie aan te gaan. Opgekropte emoties zijn een garantie voor meer problemen. De mensen die ik vertelde over mijn situatie, waren juist trots en betrokken. Ook mede dankzij hen zit ik hier nu. Fuck het taboe en durf jezelf te uiten.

Het leven zoals wij het schetsen op Manners, de krachtige en succesvolle man die nooit faalt, is een facade. Het is een streven en een inspiratiebron, maar zeker geen waarheid. Zwakheden mogen bestaan en hoeven geen taboe te zijn. Toegeven aan zwakheden is naar mijn bescheiden mening een ander verhaal.

Op het moment van schrijven ervaren we turbulentie en gutst het zweet uit mijn handpalmen. Makkelijk is het niet, maar ik sta straks wel op de Golden Gate brug met een glimlach die nauwelijks te overtreffen is. De foto’s volgen.

Reageer op artikel:
24 mannen biechten hun grootste sportschool angsten op
Sluiten