Michiel Hekkens
Michiel Hekkens Voeding 3 jun 2026, 
Leestijd: 3 minuten

Top 7 supermarktmisleiding: perzikdrank met 0,1% perzik bovenaan

Wat de Loden Leeuw ooit was voor de meest irritante reclame (de laatste winnaar was die zingende aap van Koning Toto in 2022) is het Gouden Windei voor het meest misleidende voedsel. De supermarkten liggen er vol mee, dus kiezen is lastig voor de stemmende consumenten. Drie ‘fruitdrankjes’ winnen dit jaar daarom gezamenlijk de eerste plaats.

Van alle problemen in ons land, is er eigenlijk maar weinig ophef over de erbarmelijke kwaliteit van ons eten. Zeventig procent van het supermarktassortiment bestaat uit ultrabewerkt voedsel. Dat is niet altijd rommel, maar meestal wel. Voor de overheid is het moeilijk om in te grijpen, want het volk houdt van zijn vergif en wil niet van het dagelijkse infuus aan zout, vet en suiker af.

Gelukkig zijn er wel nog derde partijen die dit probleem aan de kaak stellen. De onafhankelijke consumentenorganisatie Foodwatch doet dat jaarlijks met haar verkiezing van het meest misleidende supermarktproduct: het Gouden Windei.

Top 7 meest misleidende supermarktproducten

Voedselfabrikanten maken ongezonde rommel, marketeers proberen er met een aantrekkelijke naam of etiket nog wat van te maken. Dit is doorgaans het recept voor misleidende supermarktproducten. Een beetje spelen met de waarheid hoort bij het ambacht van de marketeer, maar als je het te bont maakt kun je een nominatie van Foodwatch verwachten. Het publiek kiest welk van de genomineerde producten het Gouden Windei pakt.

PlaatsProductWaarom misleidend volgens Foodwatch
11 de Beste Ice Tea PeachSuggereert perzik, maar bevat slechts 0,1 procent perzik.
2Van de Boom Siroop PeerPeer staat centraal in naam en beeld, maar het product draait vooral op appelsap.
3Innocent Citrus ShieldCitrus wordt prominent aangeprezen, terwijl appelsap de basis vormt.
4Calvé CheddarsausHeet cheddarsaus, maar bevat maar 1 procent cheddar.
5Milka melkchocoladereepDe reep werd kleiner, terwijl de prijs steeg en de verpakking vrijwel gelijk bleef.
6John West Protein TonijnmootPresenteert extra eiwit als verkoopargument, terwijl tonijn van nature al eiwitrijk is.
7Ella’s Kitchen Crispy Lentil SticksWordt verkocht als linzensnack, maar bestaat vooral uit maïsbloem.
Bron: Foodwatch

‘Hardnekkige fruitvaagheid’ domineert dit jaar de lijst, aldus Foodwatch. De hele top drie bestaat uit dubieuze sapjes en frisdrank. Van de Boom en Innocent verkopen respectievelijk peren- en citrussap, maar bestaan in werkelijkheid allebei grotendeels uit appelsap. Het ijsthee van 1 de Beste, het huismerk van Dirk, maakt het helemaal bont. Deze perzikdrank bevat precies 0,1 procent perzik. Ter compensatie staat er wel een hele grote perzik op het pak. Dat dan weer wel. De drie fruitdrankjes winnen dit jaar gezamenlijk het Gouden Windei.

Krimpflatie bij Milka, proteïne

Ook in de rest van de top zeven staan veel producten waarvan marketing en inhoud ver uit elkaar lopen. Zo bevatten de linzensnacks van Ella’s Kitchen voornamelijk maïsbloem en zit er in de cheddarsaus van Calvé precies 1 procent cheddar. Tien keer zoveel als in die perzikijsthee, maar nog steeds niet veel.

Ook krimpflatie laat zijn bedrieglijke gezicht weer eens zien, ditmaal bij Milka. Terwijl de prijs steeg, daalde het gewicht van een reep van 100 naar 90 gram. Als reactie op de nominatie beloofde fabrikant Mondelez wel dat ze drie maanden lang een ‘nieuw lager gewicht’-melding op het etiket zouden zetten. Dat is dan wel weer sportief.

Tot slot een eerloze vermelding voor John West. Dit vismerk lift mee op de op zichzelf al onzinnige eiwithype door zijn tonijn om te dopen tot ‘Protein Tonijnmoot’, terwijl het nog steeds een doodeenvoudig blikje tonijn is.

Lees het artikel van Foodwatch voor alle informatie over de Gouden Windeieren 2026.

Michiel Hekkens
Geschreven door Michiel Hekkens

Michiel studeerde filosofie, woonde enige tijd in China en gaf les op een middelbare school voordat hij bij Manners terechtkwam. Als journalistieke veelvraat dompelt hij zich net zo graag onder in de longreads van The Economist als in de onderbuik van Johan Derksen. Die brede interesse is terug te zien in zijn werk als redacteur. En of hij nu schrijft over de baas van de ECB of het goedkoopste Funda-krot van Oude Pekela, altijd dient zich wel een filosofisch zijpad aan. Dit laat hij nimmer onbewandeld.