Alrik de Jong Muziek 21 nov 2025, 18:32

Leestijd: 10 minuten

Top 18 jaren 90-songs volgens Manners: punkrock, hiphop en meer

De Top 1000 van de 90s op Veronica is begonnen. Heerlijk. Tijdens de Manners-redactieborrel leidde dat tot een nostalgisch gesprek over onze favoriete nummers uit de jaren 90. Hierbij onze top 3 per persoon.

Onze redactie bestaat uit verschillende generaties. De oudste, ondergetekende, is geboren in 1982. De jongste telg komt uit 2001. Maar iedereen heeft op zijn manier iets met de jaren 90. Logisch. De gouden periode tussen de val van de muur en 9/11. De tijd waarin we dachten dat de wereld voorgoed zonnig zou worden. Dat het wel goed zou komen met de mensheid. Inmiddels weten we beter, maar de muziek zal nooit verdwijnen. Bekijk hier de volledige top 1000 van Veronica en stem deze maand vooral af op die good old radiozender.

Wat direct opvalt, is het ontbreken van grunge, misschien wel de meest invloedrijke sound van de jaren 90. Ook geen eurodance of britpop. Had misschien wel de top 10 per persoon gehaald, zijn we het unaniem over eens. Het zijn niet de ‘beste nummers’, maar de voor ons persoonlijk meest bepalende nummers. De gemene deler: punkrock en hiphop.

Alrik de Jong

Hoofdredacteur
Geboren in: 1982

NOFX – Linoleum (1994)

Bij het alternatieve cultureel centrum Sfinx in Heerenveen stond een halfpipe en grindrail. Na schooltijd gingen we er skaten en blowen, terwijl binnen klassieke punk als Exploited werd gedraaid. Of Nirvana, Sepultura, dat soort rauwe muziek. Maar ook punkrock, en daar sloeg ik op aan. Dat ging al snel naar cd’s lenen en die opnemen op een cassettebandje. NOFX was daarbij de leidende band, Punk in Drublic het meest iconische album. Het eerste nummer Linoleum is grijsgedraaid in die tijd. Supersnelle baggermuziek met een paar akkoorden en maatschappijkritische teksten. En de perfecte muziek onder skatevideo’s.

Nas, Ms. Lauryn Hill – If I Ruled the World (1996)

Naast punkrock bestonden mijn tienerjaren uit hiphop. Populair in de skatescene, maar de eerste kennismaking was in de Overtoom. Dat was een aan vergane glorie onderhevige bardancing in mijn woonplaats Gorredijk, waar ze van heinde en verre naartoe kwamen voor perverse optredens van Rockbitch, Normaal en Party Animals. Wij kwamen daar als 14-jarigen al zonder moeite binnen. Op een doorsnee zaterdagavond werd daar ook hiphop en R&B gedraaid. We dronken Pisang Ambon met 7UP en zagen oudere meiden dansen op If I Ruled the World, van Nas en Lauryn Hill. Deze sound bezorgt me, zwelgend in nostalgie, altijd weer kippenvel.

Universal Nation – Push (1997)

Eind jaren 90, in 1999 om precies te zijn, was daar dan het eerste housefeest met alles erop en eraan. Innercity 1999 in de RAI in Amsterdam. Een nieuwe wereld ging open. Destijds was trancemuziek leidend, niet de vergelijken met de trance van nu. Destijds was het snel, best hard en freaky. Al snel verschoof de interesse naar techno, maar het begon allemaal met trance. Universal Nation van Push, de live-editie waar ik bij stond, het openingsnummer van de legendarische set van Tiësto.

Michiel Hekkens

Redacteur
Geboren in: 1991

The Offspring – Pretty Fly For A White Guy (1998)

De eerste single die mijn broer kocht voor zijn stereo-installatie, en daardoor eindeloos op repeat stond. Het begon met die vier vreemde Duitse woordjes (“Gunter glieben glauten globen”), waarna de typische Offspring-gitaren losbarstten. Het refrein dreef mijn moeder tot waanzin: Give it to me baby – AHAUW AHAUW (een kreet die zich lastig in geschrift laat vangen). Ook hierbij herinner ik me vooral de clip – tijdens die jaren stond de hele dag TMF, MTV of The Box op – met een soort Ali G-achtige figuur die zichzelf ongelooflijk ‘fly’ vond, maar er voortdurend grandioos in faalde. Eindelijk iemand met wie wij ons konden identificeren.

Rammstein – Seemann (1996)

Al op jonge leeftijd werd ik fan van Rammstein. Zelf sprak ik geen Duits, maar ik had een vriendje met een Duitse vader. Tegen hem reproduceerde ik de fonetische Duitse klanken die ik uit mijn hoofd kende, zodat hij me kon helpen te achterhalen waar de nummers over gingen. Dat waren zonder uitzondering zaken waar wij nog weinig van begrepen: seks (Rein Raus), anale seks (Bück Dich) en fantasieën over het vermoorden van je eigen moeder (Mutter). Sonne greep me destijds het meest aan, opnieuw vooral door de clip. Till Lindemann met zijn zwartgeblakerde gezicht, boren in gesteente, afgewisseld met een perverse Sneeuwwitje die de zeven dwergen op de billen sloeg en verslaafd was aan glinsterend poeder. En dan die zware bariton: Eins… Hier kommt die soooonne… Zwei…

Oh kut, dit nummer komt uit 2001. Ik werd echter het meest geraakt door het enige nummer dat niet over seks of dood en verderf ging. Dan ga ik voor Seemann, Till Lindeman in een boot, betoverende melodie en het enige nummer waarin hij niet zijn zware baritonstem gebruikt maar juist loepzuiver zingt over melancholie en verlies.

Britney Spears – Baby One More Time (1998)

In de jaren 90 zat ik op de basisschool en keek ik enorm uit naar de middelbare school. De clip van Hit Me Baby One More Time werd in mijn hoofd het beeld van hoe dat leven eruit zou zien: verveeld kauwgombellen blazen in de klas, chaos in de gangen en het subtiele heen-en-weer lonken tussen jongens en meisjes. Uiteindelijk werd het ook ongeveer zo, alleen dan niet Amerikaans en glamoureus, maar gewoon Limburgs en nietszeggend.

Thomas Aalderink

Freelancer
Geboren in: 1991

Limp Bizkit – Break Stuff (1999)

In mijn jeugd ben ik nooit echt rebels of stoer geweest. Maar als ik foutloos met Fred Durst aan het meerappen was, voelde ik me best wel een cool gassie. Nu, bijna dertig jaar later, is dat eigenlijk niet veranderd. Die opbouw en ontlading van pure frustratie-energie in Break Stuff blijft gewoon iets losmaken.

Beastie Boys – Intergalactic (1998)

Dit nummer is wat mij betreft een perfect voorbeeld van wat de 90’s op muzikaal gebied zo’n mooie tijd maakte. Een groep punkers die zichzelf niet te serieus neemt en durft te experimenteren. Intergalactic is een soort rare fusie van punk, hiphop en elektronica die veel te goed werkt. En dan ook nog eens afgemaakt met een pure 90’s-videoclip.

Phil Collins – Strangers Like Me (1999)

De Tarzan-film van eind jaren 90 is waarschijnlijk een van mijn eerste bioscoopherinneringen. Van die film zelf weet ik niets meer, maar de soundtrack is me altijd bijgebleven. Dankzij Phil Collins is deze nietszeggende film een tijdloze klassieker geworden. Zijn stemgeluid was volgens Disney zelfs zo belangrijk voor de film dat ze hem vroegen ook de Duitse, Franse, Spaanse en Italiaanse versies in te zingen. Dat deed hij, en ze zijn stuk voor stuk de moeite waard.

Koen Lorijn

Freelancer
Geboren in: 1994

Rage Against the Machine – Killing in the Name (1992)

Een van m’n favoriete gym-nummers, werkt perfect al aanjager in de gym. Daarbij is het ook nog een protestsong tegen een probleem dat nog altijd relevant is: racistisch geweld.

Red Hot Chili Peppers – Under the Bridge (1991)

Als jonge puber (dus eigenlijk ver na de zeroes) raakte ik in de ban van de peppers. De eenzaamheid uit dit nummer voelde toen herkenbaar, zoals alles lekker dramatisch voelde op die leeftijd. De drugsproblemen waren gelukkig wat minder herkenbaar.

Backstreet Boys – I Want It That Way (1999)

De jaren 90 was ook dé tijd van boybands. *NSYNC en Backstreet boys waren mijn favoriet en zijn tot op de dag van vandaag een guilty pleasure.

Noah Korevaar

Freelancer
Geboren in: 1995

Jawbreaker – Save Your Generation (1994)

Dit is mid-90’s punkrock, of poppunk – laten we die vermoeiende discussie alsjeblieft in de jaren 90 achterlaten – in zijn meest pure vorm. De lo-fi productie, de emotionele oprechtheid, de energie die eraf spat. Maar toch hartstikke catchy, met harmonietjes om je vingers bij af te likken. Je ziet meteen je eigen versleten skateboard voor je.

The Breeders – Cannonball (1993)

Cannonball is quintessential 90’s alternatieve rock: de Pixies-achtige vocals over een broeierige, bijna psychedelische backing, verslavend toegankelijk en catchy, en toch experimenteel. Het klinkt tegelijkertijd lui en urgent, nonchalant en precies. Het is en klinkt door en door 90’s, zonder dat we je precies kunnen uitleggen waarom. Heerlijk.

Green Day – Scattered (1997)

Je kent ze van Dookie, maar onderschat ook de opvolgers van dat album niet. Een evolutie van die sound, met een prettige extra dosis duisternis (Insomniac) en emotionele diepgang (Nimrod). De melancholische sound en existentiële dread van Scattered zijn een pure jaren-90-timecapsule met een haast pijnlijke oprechtheid die de latere modernere productie van de band niet meer kon evenaren.

Job Schokker

Social media-redacteur
Geboren in: 2001

2Pac – California Love (1995)

De strijd tussen Biggie en 2 pac heb ik zelf nooit meegemaakt, maar als het gaat om wie ik de betere artiest vind, staat 2Pac voor mij op 1. Dit nummer is naar mijn mening daarvan het levende bewijs. Mijn absolute favoriet jaren 90-sound.

Will Smith – Men in Black (1997)

Ik herinner me nog goed dat ik de film men in Black 2 voor het eerst zag als kind met mijn vader op de bank, will Smith kwam op beeld en de rest is geschiedenis

Cher – Believe (1998)

Eigenlijk was deze plek bedoeld voor Britney, maar goed, Michiel heeft dat nummer al in zijn lijstje staan. Dan schuif ik mijn nummer 4 uit de jaren 90 maar naar voren. Cher’s unieke stem verbaasde me zo erg toen ik Believe voor het eerst hoorde, dat ik me haast genoodzaakt voelde om het nog een keer of twintig te luisteren. In combinatie met mijn eerdergenoemde voorliefde voor break-up songs en een lekkere beat op de achtergrond, maakt dit het type nummer dat ik waarschijnlijk mijn hele leven zal blijven draaien. En om Cher’s vraag te beantwoorden: ja Cher, I do believe!

Check ook de beste PlayStation-games ooit ooit volgens de redactie.