Redactie
Redactie Life 13 februari 2017

Ik ben teleurgesteld in de politiek (maar niet om de voor de hand liggende redenen)

Politiek speelt een rol in het leven van ons allemaal. Of je nu wilt of niet. Zelf vind ik politiek zeer interessant. Ik ben absoluut geen kenner, maar wel geïnteresseerd in de gebeurtenissen in Den Haag. Daarom probeer ik de Nederlandse politiek te volgen en bij te blijven. Wat ik zie, stemt mij echter treurig en dan heb ik het niet eens over inhoudelijke zaken.

Aanval op de status quo, gaaaaap

Met nog een maand te gaan tot de vaderlandse gang naar de stembus, zou je verwachten dat het vuurwerk van de lijsttrekkers behoorlijk losbarst, maar dat valt tegen. Natuurlijk zijn politici veel in de media en natuurlijk is er dagelijks nieuws te melden, maar het spektakel blijft naar mijn mening uit.

Je mag aannemen dat iedere lijsttrekker aast op het premierschap, dan wel een rol in de coalitie of zo veel mogelijk zetels voor zijn partij. Handenwrijvend zat ik klaar voor pientere plannen, scherpe aanvallen en vlammende betogen. Maar wij krijgen slappe hap.

Kijkend naar beoogde of zelfbenoemde coalitiepartijen als de PvdA, CDA en D66, ben ik teleurgesteld in hun output. De lijsttrekkers richten hun pijlen op Mark Rutte. Dat is logisch, want hij is dé te kloppen man. Dat je aan je achterban en de burger duidelijk wilt maken dat er in jouw ogen het een en ander schort aan de huidige minister-president is logisch. Als betrokken burger mag je echter toch wel wat méér verwachten?

En daar gaat het fout. Het gros van wat uit de monden van de heren Pechtold, Asscher, Buma en andere uitdagers komt, is gericht tot – en een aanval op – de VVD en/of Mark Rutte. Waar is dat politieke beest gebleven dat op een sinaasappelkist klimt en het volk in bevlogen bewoordingen vertelt waarom hij de ideale leider van het land is? Aan langdurige ‘anti-establishment campagnes’ heb ik een broertje dood. Het is té eenvoudig om te blijven roepen dat een ander er niets van kan, zonder te overtuigen dat je dit zelf beter zou kunnen. Louter een ander aanvallen, zie ik als een zwaktebod.

De hoofdrolspelers houden zich stil

De hoofdrolspelers in de landelijke verkiezingen zijn natuurlijk Mark Rutte en Geert Wilders. In vrijwel alle polls staan de VVD en PVV bovenaan. De beide lijsttrekkers blijven ieder op hun eigen manier in de schaduw. Geert Wilders deelt sneren uit en publiceert controversiële plaatjes op Twitter, maar laat zich in het openbaar amper zien. Mark Rutte hoopt vooral dat de shit storm bij de VVD snel tot een einde komt. Aangezien zijn partij er nog prima voorstaat in de peilingen, houdt hij zich liever rustig om geen verdere schade op te lopen.

In een verkiezingsstrijd hoop je dat de hoofdrolspelers zich uit de naad moeten werken voor hun stemmen. Dat lijkt deze keer niet zo te zijn. Afgaande op de signalen kunnen Mark en Geert rustig achterover leunen en toekijken hoe hun partijen de andere op straatlengte achterstand zetten. Jammer. De echte spanning begint wanneer dit scenario uitkomt, aangezien de PVV alle moeite zal hebben om coalitiepartners te vinden.

De media krijgen het ook niet voor elkaar

Vol verwachting keek ik uit naar het RTL lijsttrekkersdebat…. dat er dus niet gaat komen. Zender en partijen komen er niet uit. Er is gesteggel om het aantal lijsttrekkers dat aan mag sluiten: vier? Zes? Of toch allemaal? Het resultaat: Wilders en Rutte hebben er geen zin in en de boel dondert in elkaar.

Ik vind dat zo’n debat voor een lijsttrekker gewoon verplicht zou moeten worden gesteld door zijn partij. Je maakt verdomme maar zin!

Ik snap dit niet. Een lijsttrekkersdebat is één van de weinige aspecten van onze democratie waarin de wil van het volk gehonoreerd kan worden. Ik vind dat zo’n debat voor een lijsttrekker gewoon verplicht zou moeten worden gesteld door zijn partij. Je maakt verdomme maar zin! Het is zo’n beetje het enige moment waarop de stemmer alle hoofdrolspelers bij elkaar kan zien en tegen elkaar kan zien strijden. Het helpt bij diens besluitvorming.

Laat de gladiatoren los! De besten zullen komen bovendrijven.

En laten wij eerlijk zijn: in zo’n verkiezingsstrijd wil je toch spreekwoordelijk bloed zien? Nodig dan gewoon die hele bubs uit, joh. Who cares dat het een chaos wordt. Het volk vraagt, geef het volk waar het om vraagt! Politici huilen dat de verkiezingsstrijd onvoldoende leeft bij de stemmer. Vind je het gek? Het speelt namelijk niet onder zijn neus af. Misschien spreek ik voor mijn beurt, maar wil jij óók niet een massale verbale slachtpartij zien? Je wilt toch de favoriet versus de underdog zien? Mensen van hun voetstuk zien vallen en nieuwe helden op zien staan? Laat de gladiatoren los! De besten zullen komen bovendrijven.

Nepnieuws en trollen

Het absolute dieptepunt vind ik alle trucage en misleiding waardoor huidige campagnes worden gekenmerkt. Ik zeg bewust campagnes, omdat ik het aannemelijk acht dat niet alleen DENK zich schuldig maakt en het inzetten van trollen. Ik was geschokt door een artikel in het NRC waaruit bleek dat DENK gebruik maakt van nepprofielen om meer draagvlak voor de partij te creëren en critici aan te vallen.

Hoe treurig wil je het hebben? Ik heb niet de illusie dat dit de eerste keer is, of dat dit bij andere partijen niet voorkomt en daarom wil ik mijn hoon niet alleen op DENK richten, maar… kom óp! Het moment dat je van dit soort trucs gebruik moet maken, betekent dit maar één ding: je argumenten zijn inhoudelijk gewoon niet sterk genoeg. Als je zinnige shit roept en geloofwaardig bent, zullen mensen je vanzelf steunen.

De blikvangers spelen een rol in de marge

Afgezien van ophefkoning Wilders zorgen maar bar weinig politici voor actie. Het is allemaal verschrikkelijk tam. De lijsttrekkers die wél de boel opschudden, spelen doorgaans een rol in de marge. Want met alle respect voor Thierry Baudet (FvD), Jan Roos (VNL), Jan Dijkgraaf (GeenPeil) en Sylvana Simons (Artikel 1): dit zijn niet de partijen die wel even 20+ zetels binnen gaan harken en dat weten zij zelf ook.

Wat iedere politicus kan leren van Donald Trump

Leren van Donald Trump? Da’s vast een statement dat wat wenkbrauwen doet fronsen. Vergeet zijn schandalen, alternative facts en denigrerende uitspraken even. Los van de inhoud, is er namelijk één aspect waarop Trump uitblonk in zijn campagne en dat is dat zijn uitspraken wijzen op een sterk actief handelen: I’m going to build a wall, I’m going to put her in prison, I’m going to revoke Obamacare. Of je het nu met hem eens bent of niet, Donald Trump vertelt in niet te misverstane bewoordingen wat hij van plan is om te doen.

En voordat alle azijnpissers nu komen met de drogreden ‘politici liegen toch altijd en doen nooit wat ze beloven’: wat zie jij nu liever? Iemand die actief strijdt voor zijn voornemens of een stelletje stropdassen dat met slappe vingertjes naar elkaar wijst…. Ik weet het wel. Uiteindelijk hoeven wij ons geen zorgen te maken: in ons politieke systeem krijgen wij altijd een coalitie die een keurige mengelmoes vormt van wat het volk wil. Een reflectie van ons verdeelde land die dus nimmer echt uitgesproken is. Soms een tikkie meer naar rechts zoals nu, soms een beetje naar links als in de jaren 90, maar uiteindelijk is dat allemaal niet zo spannend. Van de race er naartoe had ik die spanning wel verwacht. Maar helaas.

Reageer op artikel:
Ik ben teleurgesteld in de politiek (maar niet om de voor de hand liggende redenen)
Sluiten