Redactie
Redactie Auto's & Motoren 6 sep 2018
Leestijd: 8 minuten

Travel report: hoe wij de beroemde Pan American Highway bestierden!

Begin juni werd Manners door MINI benaderd met een unieke kans. De autofabrikant had een reis door Noord-, Midden-, en Zuid-Amerika georganiseerd en vroeg of wij interesse hadden om een stukje mee te rijden. Het kostte ons ongeveer 2 milliseconden om “ja” te zeggen. Hoe dat verliep, lees je in dit verslag van gastschrijver Joost Krapels. 

Het plan was om een groot deel van de wereldberoemde Pan American Highway, de langste onafgebroken route ter wereld, met drie hybride MINI’s af te leggen; 17000 kilometer in een tijdspanne van zes weken. Om de reis ietwat behapbaarder te maken, heeft MINI de route in zeven etappes opgedeeld en voor elke stage enkele journalisten uitgenodigd. Manners zou de vijfde etappe afleggen: een reis van 2000 kilometer in drie dagen. De startlocatie is Quito in Ecuador, waarna wij via Machala (ook Ecuador) en Trujillo (Peru) naar Lima (ook Peru) zouden reizen. Op zaterdag 18 augustus was het dan eindelijk zo ver; de reis begon.

Amsterdam – Quito (18)

Het avontuur begon met een ruim 11 uur lange vlucht van Amsterdam naar Quito. Bij aankomst werd ik na een bijzonder snelle douane doorgang opgewacht door een vrolijke Ecuadoraan met mijn naam op zijn bordje. Al na twee stappen buiten het vliegveld kreeg ik een voorproefje van wat mij de komende dagen te wachten stond: prachtige uitzichten en gezellige mensen.

De rit naar het hotel duurde ongeveer drie kwartier. Kort na aankomst daar kreeg ik een welkomstberichtje van de expeditieleider, met alle informatie die ik tot vertrek de volgende dag nodig had. De stoet zou pas laat deze dag aankomen, en ik zou de groep de volgende dag bij het ontbijt ontmoeten.

Quito – Machala (18-19)

De uitverkoren MINI’s voor de rit waren drie felrode hybride MINI Cooper S E Countryman All 4’s, uitgerust met elk twee extra banden, portofoons, WiFi die op niet compleet onbewoonde plekken werkte, jerrycans met benzine, Panamericana decals, stickers, en enthousiaste berijders. Op de stickers aan de achterkant was te zien op welke social media kanalen het trio gevolgd kon worden, vergezeld door kleine vlaggetjes van de landen die reeds doorkruist waren.

Na een klein uurtje was de eerste stop al bereikt. We hadden de stad achter ons gelaten, en het was tijd om de MINI’s hun welverdiende brandstof te geven. De komende uren brachten we door met stijgen en dalen, waarbij we niet lager kwamen dan 2000 meter boven zeespiegel en soms zelfs maxima van 3700m bereikten.

Tijdens het verwonderen over de hoogte begon ons ineens iets op te vallen aan de bergen. Ze waren bezaaid met koeien. Deze bergkoeien namen geen genoegen met vlak lager gelegen terrein. Nee, ze moesten en zouden zo hoog en scheef mogelijk staan. Toen ons energieniveau laag- en de druk op onze blaas hoog begon te worden was het tijd voor de tweede stop naast een tankstation dat wel gepast P&S heette. Dit was het moment dat ik voor het eerst het stuur in handen nam. Autodeuren sloegen dicht en elektromotoren werden gestart, dus het was tijd voor het peloton om weer te vertrekken.

Direct bij het wegrijden was al goed te merken dat deze flink uit de kluiten gewassen geavanceerde wagens nog steeds MINI’s zijn. Zowel het sturen als de gasresponse was erg direct en de vele extra kilo’s van onze bagage werden goed opgevangen. Bij zeer lage snelheden schakelt de MINI automatisch over op de vol elektrische stand, tenzij de bestuurder aangeeft dit niet te willen.

Van de switch is niets te merken, hier is duidelijk veel aandacht aan besteed tijdens de ontwikkeling. In de hybride standen wordt de 136pk sterke driecilinder die de voorwielen aanstuurt constant ondersteund door een elektromotor die de achterwielen aanstuurt en het geheel op 224pk brengt. Dankzij deze ondersteuning is de vrij zwaar beladen auto rap de bochten uit en heeft geen moeite met bergen en inhalen. Tot aan de lunch hebben we van deze natuurlijke kartbaan mogen genieten, waar geen einde aan leek te komen.

Pas laat in de middag begon het landschap te veranderen. Het aantal bochten werd lager, het aantal steden hoger, en we daalden snel. De zon begon onder te gaan, en de omgeving voelde Afrikaans aan. Dit was een erg bijzonder en mooi stuk van de reis. Na 11 uur onderweg te zijn geweest kwamen we om 19.30 in het donker aan bij ons hotel in Machala.

Machala – Trujillo (19-20)

De derde dag begon dus vroeg, maar gelukkig niet zonder reden. Dit was namelijk de dag dat we de grens tussen Ecuador en Peru zouden oversteken. De rit naar de grens begon flink regenachtig, wat de acrobatische fotokunsten van onze fotograaf echter niet leek te belemmeren. Bij 100 km/h hing hij in de stromende regen alsnog vrolijk uit het raam op 20 cm van de grond om de beste foto’s van ons te maken. Gelukkig klaarde het weer na een uurtje op, en veranderden de natte saaie stedelijke wegen in een droog en warm groen berglandschap. Dit was, naar mijn mening, het mooiste landschap van de hele reis. Dit oerwoudachtige landschap, hoe mooi dan ook, kostte ons ruim twee uur om te doorkruisen. Toen de wegen langzaam kaler, vlakker en zanderiger werden, werd de boodschap duidelijk: we zijn bijna bij de grens.

 

Hoewel we wat hinder ondervonden bij de grens, verliep de rest van de route voorspoedig. De wegen waren een stuk rechter en beter dan in Ecuador. Wel werd helaas snel duidelijk dat ook de mooie natuur en bergwegen van Ecuador verleden tijd waren. Dit stuk van Peru was duidelijk droger en armer dan wat we voor de grens meegemaakt hebben, wat het uitzicht een stuk eentoniger maakte.

Gelukkig waren onze voertuigen zelf verre van saai. De MINI’s waren comfortabel, hadden een goed geluidssysteem, en reden (excuses voor het cliché) echt als karts. Inhalen was kinderspel dankzij de elektrische boost, zelfs op hoge snelheid heuvelopwaarts. De grensovergang had ons flinke vertraging opgeleverd, en aangezien aankomen om 3 uur ‘s nachts niet onze favoriete optie was, hebben we op dit stuk flink doorgereden zonder pauzes. Dit wierp zeker zijn vruchten af, maar heeft helaas niet kunnen voorkomen dat we na een laat diner en enkele uren nachtrijden pas om 0.00 bij het hotel aankwamen. Een snel rekensommetje bevestigt dat wij, zoals het zeker ook voelde, 17 uur onderweg zijn geweest die dag. Het is daarom ook geen wonder dat wij allemaal na het inchecken en een korte douche als een blok in slaap gevallen zijn.

Trujillo – Lima (20-21)

Aangezien de vorige dag bijzonder lang was en iedereen een aantal uur slaap toch wel waardeerde, zijn we op de laatste rijdag om 8.30 vertrokken. Deze dag zouden de MINI’s ons naar Lima brengen, de hoofdstad van Peru. De rit van 550 km neemt, zonder pauzes en verkeer, ongeveer 8.5 uur in beslag. Bij het verlaten van het hotel heeft onze fotograaf zijn drone losgelaten, om op lage snelheid een paar mooie shots te maken.

 

Het eerste deel van de reis deze dag bevatte opvallend veel kleine dorpjes, wat helaas hoge snelheidsheuvels en lage maximumsnelheden met zich meebracht. De wegen waren daarnaast ook niet bijzonder breed, wat er alles bij elkaar genomen toe leidde dat we niet zo erg opschoten als de dag er voor. Na een tijdje openden de wegen zich toch, en gingen op in een landschap van zand.

Een vlugge maaltijd en wat drone-shots later gingen we weer op in de leegte. Aangezien onze trouwe vierwielers niet op zonne-energie liepen was eind van de middag de benzine weer bijna op. Een nadeel van rijden in een groot en leeg landschap, is dat er niet elke 300 meter een tankstation te vinden is. Met nog een range van 50km begonnen we hem toch wel te knijpen. Dit was hét moment om de energiezuinige rijmodus Green Mode te testen.

Met de MINI op groen, een gecontroleerde rechtervoet en een schietgebedje of drie, redden we het een half uur laten toch tot een tankstation met slechts 20 kilometer actieradius over. Een snelle tankbeurt en bestuurderswissel markeerde het op een na laatste stuk van de reis.

De bergen en zandheuvels maakten plaats voor nog meer bergen en zandheuvels, maar werden nu af en toe onderbroken door de kustlijn aan onze rechterkant. Dit “nieuwe” landschap veranderde de komende uren niet, tot het ineens drukker begon te worden. Steeds meer kleine dorpjes volgden elkaar op, en we waren niet langer de enigen op de weg. Toen gebeurde er iets wat in de dagen ervoor nog niet gebeurd was. We stonden ineens in de file. Dat kon helaas maar een ding betekenen: we zijn in Lima en de reis is bijna ten einde…

Dankzij het drukke verkeer in Lima duurde de rit ruim anderhalf uur langer dan gepland. Het was pure chaos, er leken geen verkeersregels te bestaan en het was ieder voor zich. Ook al stonden we vaak muurvast in de lange hoofdstraat, in de kleine straatjes konden de MINI’s met hun hoge koppel en snelle acceleratie overal tussendoor schieten. Met een dubbel gevoel kwamen we om half acht aan bij het laatste hotel. We hebben het gehaald, maar de reis is ten einde…

Om toch op een positieve manier af te sluiten, nodigde MINI ons uit voor een laatste gezamenlijke avondmaaltijd in het hotelrestaurant. Tijdens dit diner was er eindelijk de tijd om alle chaos van de afgelopen dagen te laten bezinken, en samen terug te kijken op een paar geweldige dagen. De afgelegde 2000 kilometers zijn voorbij gevlogen, en zijn doorgebracht op verschillende terreinen in verschillende weersomstandigheden en landschappen door mensen uit verschillende uithoeken van de wereld maar met dezelfde passies: auto’s en avontuur.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Travel report: hoe wij de beroemde Pan American Highway bestierden!
Sluiten