Noah Korevaar Films & Series 16 aug 2026, 15:35

Leestijd: 4 minuten

Dé true crime-hit van nu op Netflix: psycho der psycho’s vertelt zelf

Netflix scoort opnieuw een wereldwijde hit met een nieuwe true crime-serie. Conversations With a Killer is terug, dit keer met Charles Manson als onderwerp. Ja, de zoveelste documentaire over de sekteleider. Maar toch heeft de streamingdienst een unieke troef in handen.

Regisseur Joe Berlinger wist voor Conversations With a Killer: The Charles Manson Tapes namelijk nooit eerder gehoorde gevangenistapes van de sekteleider boven tafel te krijgen. De driedelige docu staat sinds de release overal in de Netflix top 3, en critici zijn het over één ding eens: Manson wordt er niet aardiger op naarmate je meer over hem te weten komt.

Een beproefde true crime-formule

Berlinger bouwt al sinds 2019 aan zijn Conversations With a Killer-franchise. Eerst The Ted Bundy Tapes, toen The John Wayne Gacy Tapes, vervolgens The Jeffrey Dahmer Tapes en vorig jaar The Son of Sam Tapes. Berlinger zoekt niet naar obscure moordenaars of onvertelde verhalen. Hij zoekt naar exclusief materiaal, en met een Netflix-budget vindt hij dat meestal ook.

Met Manson is de reeks aanbeland bij wat al voorzichtig het sluitstuk van de franchise wordt genoemd, al vragen wij ons dat sterk af. Kijkend naar de eindeloze stroom true crime-podcasts en de aanhoudende hype eromheen, lijkt groen licht voor een vervolg slechts een kwestie van tijd.

De drie afleveringen duren ieder zo’n vijftig minuten en dragen de titels The Family, The Devil’s Business en Trial of the Century. Daarmee volgt de docu keurig het format van zijn voorgangers: opkomst, moorden, rechtszaak. Verrassingen moet je dus niet zoeken in de structuur.

Charles Manson aan het woord

Het verschil zit ‘m in het materiaal. Berlinger gebruikt telefoongesprekken die Manson vanuit de gevangenis voerde en die nooit eerder openbaar zijn gemaakt. Die combineert hij met nieuwe getuigenissen van voormalige Family-leden en archiefbeelden. En daaruit ontstaat een verhaallijn die zelfs doorgewinterde true crime-kenners waarschijnlijk nog niet kenden: die van de mislukte popster.

Manson had namelijk ooit de droom muzikant worden. Via Beach Boys-drummer Dennis Wilson raakte hij bevriend met producent Terry Melcher en kreeg hij zelfs de kans om te auditeren. Dat ging niet goed, en vanaf dat moment sloeg de sfeer definitief om. Melcher verhuisde kort daarna, zonder een nieuw adres achter te laten, puur om van Manson af te zijn.

Het huis dat hij aan Cielo Drive achterliet werd niet veel later gehuurd door een zeker echtpaar: actrice Sharon Tate en regisseur Roman Polanski. Een mislukte auditie die, via een adres dat toevallig van eigenaar wisselde, alsnog uitliep op een van de beruchtste moorden uit de Amerikaanse geschiedenis.

Hoe kreeg Manson zoveel grip op de mensen om hem heen dat hij ze zover kreeg? Ook daar geeft de docu een concreet antwoord op: hij haalde zijn manipulatietechnieken deels uit How to Win Friends and Influence People, het bekende zelfhulpboek van Dale Carnegie over hoe je mensen voor je wint. In verkeerde handen blijkt dat dus ook uitstekend te werken voor een sekteleider.

De rechtszaak die geen slam dunk was

Het derde deel, Trial of the Century, ontkracht meteen ook de populaire mythe dat de Tate-LaBianca moorden in 1969 werden gepleegd om een ‘rassenoorlog’ te ontketenen, zoals lang werd aangenomen. Manson was bovendien zelf nooit fysiek aanwezig bij een van de moorden. Dat maakte de rechtszaak tegen hem een stuk lastiger dan je zou verwachten: hoe veroordeel je iemand voor moorden die hij nooit zelf pleegde?

Magere scores

Rotten Tomatoes beloont de Netflix Original vooralsnog met 67 procent bij de critici, gebaseerd op nog een pril aantal recensies. Vrij matig dus. Mick LaSalle van de San Francisco Chronicle geeft 3 van de 4 sterren en noemt het een van de meest doordachte en verantwoorde Manson-documentaires die er zijn. Karina Adelgaard van Heaven of Horror is een stuk kritischer met 2 van de 5 sterren. Zij vindt dat de anthologiereeks inmiddels is verwaterd.

Op IMDb staat de serie op het moment van schrijven op een 6,8 na 168 stemmen. Ook prima, maar niet denderend.

Onverwoestbare Netflix-hit

Of de kritiek nu mild of vernietigend is, het weerhoudt kijkers in ieder geval niet niet. The Charles Manson Tapes stond de afgelopen dagen fier in de Nederlandse Netflix top 3, in het gezelschap van true crime-hit The Idaho Murders: College Nightmare. Het genre blijft simpelweg onverwoestbaar.

Trek in een true crime-parel die nog beter gerecenseerd wordt? Check dan ook deze verborgen parel op HBO Max.

Geschreven door Noah Korevaar

Noah kwam al jong de online media opschudden als SEO-pionier bij Wayne Parker Kent en later het Mediahuis. Inmiddels is hij actief binnen de agencywereld. Hij werkt voor klanten als Samsung, Politie Nederland, 988, McDonald's, Kia en Red Bull. Voor Manners schrijft hij al jaren over zijn liefhebberij als films, tech, LEGO en gaming.