Legendarische sportmomenten #2: de NBA Finale van 1998 tussen de Chicago Bulls en Utah Jazz

De beste basketballer aller tijden aanwijzen is praktisch onmogelijk. Sinds de oprichting van de NBA in 1949 hebben veel legendes het basketball court betreden. Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Lebron James, Kobe Bryant en de lijst gaat maar door. Toch is er één man die al deze spelers ontstijgt. We blikken terug op de dag waarop Michael Jordan de absolute legende-status bereikte

Perfectie bestaat niet, maar Michael Jordan wist akelig dichtbij te komen. Fysiek en atletisch gezien waren er maar weinig spelers die toen in de buurt kwamen. Combineer dit met zijn fabuleuze techniek en je hebt een speler die vaak werd omschreven als onverdedigbaar. Ook mentaal was hij onverstoorbaar en had hij een ongekende drang om overal en altijd de beste te zijn. Wie de geboren New Yorker heeft zien spelen bij de Chicago Bulls kan niet anders dan dit bevestigen.

The Bulls wonnen de meest prestigieuze basketbalcompetitie ter wereld zes keer. Ze deden dit in 1991, 1992, 1993, 1996, 1997 en 1998. Het is geen toeval dat dit ook de hoogtijdagen waren van Michael Jordan. Het antwoord op de vraag ‘waarom de Chicago Bulls de titel niet pakte in ‘94 en ‘95’ is simpel: Air Jordan deed toen niet mee. De shooting guard stopte namelijk in 1993 om te gaan honkballen. In 1995 keerde hij weer terug om het team naar hernieuwde glorie te leiden.

De aanloop naar zijn laatste wedstrijd

De laatste wedstrijd die Jordan speelde in de kleuren van The Bulls was de NBA finale van 1998. Het team uit Chicago domineerde dat seizoen de Eastern Conference met 62 overwinningen tegenover 20 verliespartijen. In de Play-offs werden de New Jersey Nets (3-0) en de Charlotte Hornets (4-1) vervolgens eenvoudig opzij gezet. In de Conference Final hadden Jordan en zijn teamgenoten het voor het eerst lastig, maar uiteindelijk werden ook de Indiana Pacers met 4-3 verslagen.

In de Western Conference eindigde Utah Jazz met dezelfde cijfers als The Bulls (62-20). In de Play-offs ontdeed het team uit Salt Lake City zich vervolgens van de Houston Rockets (3-2), San Antonio Spurs (4-1) en de Los Angeles Lakers (4-0). De NBA finale ging dat jaar dus tussen de twee nummer één teams uit het reguliere seizoen. Een prachtige match-up, want in het reguliere seizoen lieten beide teams al zien aan elkaar gewaagd te zijn. Op 25 januari won Utah Jazz met 101- 94 en ook een kleine twee weken later was Utah te sterk voor de Chicago Bulls(101-93).

Opmaat naar een schitterende finale

Het eerste duel in The Series was meteen een regelrechte nagelbijter. Over-Time moest uiteindelijk uit gaan maken wie als eerste de leiding zou nemen. Ondanks 33 punten van Michael Jordan won Utah met 85-88. Twee dagen later trokken The Bulls de stand weer gelijk, en weer twee dagen later werd Utah Jazz met 96-54 verpletterd. Een tik die aankwam, want ook het volgende duel ging naar Chicago, zij het met een aanzienlijk kleiner verschil (86-82).

Door de derde overwinning op rij kwam de stand op 3-1 en dus was de zesde titel dichterbij dan ooit. Dankzij Karl Malone konden The Bulls het feestje niet in eigen huis gaan vieren. De Power Forward van Utah Jazz scoorde in het vijfde duel namelijk 39 punten en hield zo zijn ploeg in de race. Met een 3-2 stand begonnen de Chicago Bulls en Utah Jazz op 14 juni 1998 aan het zesde, en wat later bleek laatste, duel in The Series.

Nog één keer excelleren

Het zesde duel werd gespeeld in een uitverkocht Delta Center in Salt Lake City en begon alles behalve voortvarend voor de Chicago Bulls. Bij de eerste slam dunk van de wedstrijd liep Scottie Pippen een rugblessure op. De zevenvoudig NBA All-Star was één van de belangrijkste spelers van het team. Door de pijn kwam hij in 26 minuten speeltijd niet verder dan acht punten. Dit was aanzienlijk minder dan zijn zijn seizoensgemiddelde.

Jordan kon, ondanks 23 punten in de eerste helft, niet voorkomen dat Utah een voorsprong pakte. Tien minuten voor het einde van het tweede kwart dacht Howard Eisley echt een gat te slaan. Bij een 28-24 stand in het voordeel van de Utah schoot de Point Guard van Jazz een driepunter raak. Scheidsrechter Dick Bavetta gooide echter roet in het eten. Volgens de leidsman stond de schotklok al op nul toen Eisley de bal losliet. In de herhaling bleek dit de verkeerde beslissing.

Voor de echte fan: het gehele duel.

Scheidsrechterlijke dwalingen

De driepunter had moeten tellen, maar omdat de instant replay voor scheidsrechters pas vier jaar later werd ingesteld, was het terugdraaien van de beslissing onmogelijk. In de tweede helft ontstond een soortgelijke situatie toen Ron Harper The Bulls op 79-79 schoot. Zijn gelijkmaker telde wel, ondanks dat volgens velen de bal te laat werd losgelaten.

Dankzij het schot van Harper kwamen de Chicago Bulls voor de tweede keer terug in het duel. Utah had namelijk de bovenhand in het duel en stond grote delen van de partij met vier of vijf punten voor. Ze hielden deze voorsprong vast tot ongeveer veertig seconden voor het eindsignaal. John Stockton had zojuist zijn team met een een fraaie driepunter op 86-83 gezet, maar toen stond Michael Jordan nog één keer op om het verschil te maken.

Het laatste schot van Michael Jordan in het shirt van de Chicago Bulls.

Afscheid nemen met een hoogtepunt

De man die uiteindelijk 45 punten zou scoren, maakte zijn laatste veertig seconden voor The Bulls onvergetelijk. Allereerst scoorde hij een layup om de score terug te brengen tot 86-85. Met nog 18,9 seconden te spelen dacht Karl Malone, diep op de helft van de The Bulls, de buit binnen te hebben. Dit bleek een grote vergissing. Jordan wist de bal handig te ontfutselen en stak vervolgens met grote passen het veld over.

Eenmaal aangekomen bij de vijandige basket rekte hij nog even wat tijd en toonde toen nog één keer zijn pure klasse. Oog in oog met Byron Russel dook hij naar binnen om vervolgens abrupt tot stilstand te komen. Russel kon deze move niet bijbenen, schoot door en verloor zijn evenwicht. Toekijkend vanaf de grond zag hij hoe de beste basketballer aller tijde soeverein doel trof. De feilloze tweepunter betekende dat de Chicago Bulls met nog 5,2 seconden te spelen een 87-86 voorsprong pakte.

De zenuwslopende slotminuten van het duel.

Voor altijd op eenzame hoogte

NBC commentator Bob Costas wist meteen dat dit moment de geschiedenisboeken in zou gaan. “That may have been, who knows what will unfold over the next several months, but that may have been the last shot Michael Jordan will ever take in the NBA.” De woorden bleken deels te kloppen. Na een laatste time-out zette Utah nog één keer alles op alles, maar John Stockton zag zijn poging van de ring stuiteren en wist vervolgens dat het gedaan was. Michael Jordan en zijn Chicago Bulls pakte voor de zesde keer de NBA-titel.

Op dat moment keken er 72 miljoen Amerikanen toe. Zij zagen allen hoe één man opstond en het verschil maakte. Precies zoals een ware legende betaamt. Het was ook het meteen de laatste keer dat we Michael Jordan in het shirt van de Bulls zagen. Hij kwam binnen als een jonge man met potentie en vertrok als atleet die over de hele wereld geroemd werd. Hij speelde zes NBA-finales, won ze allemaal en werd ieder keer verkozen tot NBA Finals MVP. Een prestatie die misschien wel nooit meer geëvenaard gaat worden.

Reageer op artikel:
Legendarische sportmomenten #2: de NBA Finale van 1998 tussen de Chicago Bulls en Utah Jazz
Sluiten