Media 13 dec 2016 Mitchell Rietveld

Manners Talks: neo soul ster Gallant

In Europa begint men hem langzamerhand te leren kennen: Gallant, de net 25-jarige Soul-R&B-zanger tourt door ons continent. Dinsdag 7 december trad hij op in de Melkweg (Amsterdam) en wij – ik en fotografe Meri Urdaneta – kregen de kans om ‘de D’Angelo van deze tijd’ te spreken en vast te leggen voordat hij ons omver zou gaan blazen tijdens het concert.

Bij ontvangst werd ons snel nog even verteld dat net bekend was geworden dat zijn album: Ology, genomineerd is voor de Best Urban Contemporary Album Grammy Award (2017). Zijn album gaat daarmee de strijd aan met Beyonce’s Lemonade, Rihanna’s Anti, Anderson Paak’s Malibu en King’s We Are King. Oftewel: deze man is the real deal.

Christopher Gallant is net 25 jaar oud en was tot begin vorig jaar nog helemaal nergens (bekend). In twee jaar tijd heeft hij twee albums gemaakt, verschillende tours gedaan, met Seal en Elton John opgetreden, en nu staat hij dus met z’n album op de nominatie-lijst tussen zulke namen. Wij waren vooral benieuwd naar wat voor persoon Christopher is, wat deze hele ontwikkeling voor invloed op hem als persoon heeft gehad en uiteraard wat muziek (maken) voor hem daadwerkelijk betekent.

Gallant in de Melkweg

Hi Christopher, welkom! Hoe gaat het met je? Hoe bevalt je tour door Europa tot nu toe?
‘Het gaat goed met me, de tour gaat lekker en ik heb echt zin in vanavond! De laatste keer dat ik hier was, trad ik hierboven op en dat was een heel fijne ervaring. Amsterdam en de mensen hier zijn zeer easy going. Het enige waar ik in het begin wel aan moest wennen was het drukke verkeer met fietsers en trams. Ik werd van alle kanten geraakt man, haha!’

‘Andere mensen hielden een dagboek bij, ik maakte muziek’

Iemand die zo muzikaal is als jij, die moet toch haast wel uit een muzikale familie komen?
‘Nou, eerlijk gezegd: nee. Haha… niemand in mijn familie is eigenlijk echt muzikaal. Wel hebben mijn ouders mij altijd gesteund bij het zingen en maken van muziek. Ik deed het graag, maar nooit met de intentie om er ooit een carrière uit te halen. Voor mij was het een soort therapie. Ik kon op deze manier bepaalde issues die in m’n hoofd zaten verwerken. Niet alleen het zingen, maar juist het schrijven van teksten en de gehele muzikale atmosfeer was voor mij een manier om een issue te illustreren. Op deze manier hield ik mezelf een soort spiegel voor en kreeg ik een beter perspectief van mezelf en wat mij bezig hield. Andere mensen hielden een dagboek bij, ik maakte muziek.’

manners-gallant-5

Je bent opgegroeid in Columbia, Maryland, bent toen muziek gaan studeren in New York. Een stuk verder van huis. Hoe voelde het om deze stap te maken?
‘Ja een heel stuk verder inderdaad, maar het was voor de mensen in Columbia een populaire plek om te gaan studeren. Het was absoluut spannend om de suburbs te verlaten en in de big city te gaan wonen. De studie en universiteit waren super, maar de stad New York was niets voor mij. Ik vond het op een zekere manier bijna verstikkend, voelde me er totaal niet vrij. Het psychologische aspect van het leven daar beviel me niet, de stress die er heerst, de mentaliteit van de mensen daar. Je wordt eerder geleefd dan dat je zelf de controle over je leven hebt, als een mier in een mierenhoop.’

Na je studie ben je naar LA verhuisd, waarom LA? Dacht je gewoon: zo ver mogelijk van NY, dus dan maar LA?
‘Haha, ja dat zou je bijna denken hè? Ik wilde graag terug naar een omgeving die meer weg had van waar ik was opgegroeid, een omgeving met een omgeving, zonder terug naar huis te moeten. Zodra ik aankwam, voelde ik me er ook gelijk thuis.’

manners-gallant-6

Je was pas 20 jaar oud en net afgestudeerd, waar verbleef je? En hoe kon je dit allemaal betalen?
‘Ik had mijn studie binnen 3 jaar afgerond, in plaats van 4, en ik had dus nog wat over van m’n studiegeld. Het appartement waar ik verbleef was goedkoop en ik had geen meubels. Geen grap, haha. Wel ging ik samen met een studievriend, Felix Snow, dit avontuur aan en we deelden samen het appartement. Hij was – en is – een briljante producer en verdiende al genoeg geld met zijn producties. We hadden geen meubels, maar wel een studio. Hier werkten we samen aan mijn eerste EP: Zebra, daar verdiende ik naderhand ook wat geld mee via streaming diensten als Spotify.’

‘Als ik er nu bij stil sta dan hoop ik dat mensen zien, horen en voelen hoe krachtig een zekere vorm van zelftherapie kan zijn’

Zebra was een soort nasleep van hoe jij je voelde in New York, ontstaan vanuit persoonlijke emotie. Wat is het verschil met je tweede album: Ology?
‘Ook Ology is ontstaan vanuit m’n ziel. Het grootste verschil is eigenlijk dat ik van tevoren wist wat het mij als persoon zou gaan opleveren en dat wist ik bij Zebra niet. Bij Ology ben ik nog dieper gaan graven in mijn hoofd, mijn onderbewustzijn, om een nog grotere, duidelijkere spiegel voor mezelf te kunnen houden. In mijn toekomstige werk zal ik dit blijven doen en nog dieper blijven graven. Doordat ik mezelf beter leer kennen, is het ook makkelijker om te connecten met de wereld om mij heen, de mensen, de grond waar ik sta. Dat is wat ik wil, die verbinding, die puurheid.’

Je produceert zeer persoonlijke muziek. Je maakt het voor jezelf. Maar hoe voel jij je dan op het podium, als anderen luisteren naar jouw verhaal? Wat doet dat met je?
‘Ja, ergens kun je stellen dat ik bij het maken van muziek een beetje egoïstisch ben, omdat ik muziek echt puur voor mezelf maak. Ik ben eigenlijk nooit zenuwachtig of gespannen geweest, op twee keer na. De eerste keer was bij m’n eerste grote show, op Coachella. Daar waren duizenden mensen en ik wist gewoon: niemand kent mij en mijn muziek. Dus dat was wel eng. De tweede keer was voor mijn eerste live televisie optreden, bij Jimmy Fallon. Daar zijn het niet duizenden, maar miljoenen mensen die meekijken. En dan word je ook nog eens volledig onder de microscoop genomen. Ja, dat was behoorlijk spannend.’

Gallant in de Melkweg

Het maken van muziek is zelftherapie voor jou, maar wat hoop jij dat mensen uit jouw muziek kunnen halen?
‘Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe het is om aan de andere kant van mijn muziek te staan, wat mensen nu echt uit mijn muziek halen. Ik ben allang vereerd als ze het luisteren en komen opdagen bij m’n optreden, haha. Als ik er nu bij stil sta, dan hoop ik dat mensen zien, horen en voelen hoe krachtig een zekere vorm van zelftherapie kan zijn. Dat iedereen de barrières in zijn leven kan overwinnen, juist door naar henzelf te kijken en de kracht vanuit henzelf te halen. Ik hoop dat ik daar een voorbeeld in kan zijn.’

Stijl is een belangrijke pijler van ons magazine, daarom stellen we standaard de vraag: hoe belangrijk is stijl voor jou?
‘Ik kleed me heel erg armoedig, haha. Ik heb eigenlijk totaal geen stijl. Persoonlijk vind ik het ook niet belangrijk, er zijn belangrijkere dingen dan dat. Misschien dat andere mensen het belangrijk vinden, zoals het label of het management, maar ik niet. Ik draag waar ik me prettig in voel en vind het gewoon belangrijk dat ik te allen tijde mezelf ben en kan blijven. Ik streef er iedere dag naar om een betere versie van mezelf te worden.’

Gallant in de Melkweg

Het optreden

Na het gesprek bezochten wij het concert en vielen ons een aantal dingen op. Zo laag als dat zijn stem is toen wij hem spraken, zo prachtig hoog is zijn stem als hij zingt. Zo rustig, goedlachs en kalm als hij is wanneer hij met je praat, zo explosief en energiek beweegt hij over het podium. Ondanks dat hij zo druk bezig is met zijn optreden, voel je dat hij voornamelijk bezig is met zichzelf. En toch, toch komt het keihard binnen, misschien nog wel meer dan wanneer hij dit niet doet. Precies dat maakt hem een wonderbaarlijke artiest. We gaan nog heel veel van hem horen.

Reageer op artikel:
Manners Talks: neo soul ster Gallant
Sluiten