Kenneth Luijk
Kenneth Luijk Films & Series 20 september 2016

Hoe Spielberg de beste oorlogsscène ooit creëerde

De eerste 24 minuten van Saving Private Ryan worden gewijd aan de bloedige invasie op Omaha Beach die plaatsvond op 6 juni 1944. Deze scène wordt door mening filmkenner beschouwd als de beste oorlogsscène in filmhistorie. Maar wat maakte deze scène zo speciaal? En hoe onderscheidde Spielberg zich van de andere oorlogsfilms?

De kijker wordt zonder waarschuwing meegenomen in het ‘slachtveld’. Net als in het echt krijg je dus niet de tijd om alles wat je ziet te relativeren. Spielberg wilde het gat tussen Hollywood en de daadwerkelijke gebeurtenis zoveel mogelijk verkleinen. Doel behaald, want veel oorlogsveteranen kregen tijdens de film flashbacks van het beruchte moment.

Ordening in de chaos

Ook wist Spielberg de leegte te vullen tussen dat wat we weten en dat wat we gezien hebben. Er zijn namelijk zeer weinig (tot geen) beelden van de invasie op Omaha Beach. De meeste cameramannen overleefden de invasie simpelweg niet of zochten dekking en begonnen pas met filmen toen de geallieerden door de Duitse verdediging braken.

Everybody can capture chaos, but only the best can capture chaos with clarity

Hoe maakte Spielberg de scène toch zo realistisch mogelijk? Onder andere door dezelfde angels als destijds te gebruiken (de cameramannen lagen meestal op de grond), de camera heftig te laten bewegen én door ordening in de chaos te creëren. Oftewel: de informatie die hij in zijn shots verwerkte. In 24 minuten gebruikte Spielberg precies 200 shots. Dat is 1 shot per 7.2 seconden.

In al deze shots wist hij telkens nuttige informatie door te spelen naar de kijker. Je moet zo ontzettend veel begrijpen tijdens de Omaha Beach-scène, dat je constant nieuwe elementen oppikt wanneer je de film opnieuw afspeelt. Een knap staaltje vakmanschap.

Reageer op artikel:
Hoe Spielberg de beste oorlogsscène ooit creëerde
Sluiten