Redactie
Redactie Health 6 feb 2018

Column: “Bodybuilding is doodeng, maar geeft een geweldige kick”

In deze column vertelt bodybuilder Kevin Vreeburg wekelijks over zijn weg naar het podium. Elf weken waarin bloed, zweet, tranen en veel ‘cutten’ de basis van je leven vormen en waarin veel sociale gelegenheden en alles daaromheen moet wijken voor dat éne doel. Die paar luttele momenten op het podium waarin een onbekende jury jouw fysiek beoordeelt en vergelijkt met de andere atleten op het podium. In dit eerste deel van deze column-reeks deelt Kevin een globaal beeld van de perikelen en de hoogtepunten van een wedstrijd.

Nu klinkt het alsof ik het helemaal niks vind om op het podium te staan, maar dat is niet helemaal waar. Ik vind de adrenaline van een wedstrijd geweldig. Het moment waarop je mag tonen waar je zo hard voor gewerkt hebt, is doodeng maar geeft een geweldige kick. Een kick waar je al snel meer van wil. Toch is er ook een keerzijde, maar eerst een stukje achtergrond. 

Wat is bodybuilden?

Er bestaan verschillende klassen waarin je kunt meedoen. Mijn klasse is de Men’s Athletic Physique. In deze groep zijn de bovenbenen bedekt door een swimshort en staan de uitstraling en de verhoudingen meer centraal: brede schouders, kleine taille. Tijdens een wedstrijd word je vervolgens vergeleken met andere atleten in dezelfde klasse, die weer op te delen is in subcategorieën zoals lengte en gewicht (of een combinatie). 

Tijdens een wedstrijd kom je niet weg met een klein vetlaagje en is het ‘beach boy’-fysiek (een zichtbare sixpack, red.) nog lang niet ‘droog’ genoeg. Voor een wedstrijd moet je als man streven naar een vetpercentage van vijf procent of lager. Dat bereiken zonder al te veel spiermassa verliezen, is een kunst op zich. Er gaan weken voorbereiding en diëten aan vooraf en tijdens deze periode kan je weinig steken laten vallen.

Kevin Vreeburg

Struggles

Tijdens deze voorbereiding ben je gefixeerd op één doel, tot het ongezonde aan toe. Je kunt er behoorlijk egoïstisch van worden als je niet oppast en dat is iets waar ik mezelf vorig jaar op heb betrapt. Relaties komen onder spanning te staan, sociale gelegenheden staan op een laag pitje en het doel komt voor alles.

De weg ernaartoe moet deel van de reis zijn, niet enkel de bestemming

De sportschoolsessies zullen naarmate je steeds lager in je vet gaat zitten, ook steeds zwaarder worden.  Je energielevels worden lager en je bent sneller moe, maar stoppen is geen optie. De prikkel van het sporten is nodig om dit lichaam te krijgen. Mentaal is het ook een struggle: ik wil altijd meer, het is nooit genoeg. Dat extra lijntje op je schouder, die ader op je arm. Waar ik het grootste gedeelte van het jaar enorm tevreden ben op mijn fysiek en mijn focus ligt op het sterker worden, schuift de aandacht tijdens de voorbereiding langzaam naar mijn fysiek en ben ik opeens helemaal niet meer tevreden. Het is nooit genoeg.

Zwart gat

Nu klinkt het bovenstaande wellicht heel dramatisch, maar het is wel de realiteit. En waar je in de voorbereiding vooral met jezelf bezig bent, sta je tijdens de wedstrijd ineens tussen tientallen anderen. Je wordt beoordeeld door een vakjury en vergeleken met de andere atleten in jouw categorie. Het kan zomaar zijn dat jij in je beste shape ooit op het podium staat, maar de plank volledig misslaat omdat er anderen nog beter, groter, scherper, droger zijn of veel beter poseren.

Je leert enorm veel over jezelf tijdens de voorbereidingen, maar het gevaar voor de meesten schuilt in de periode na de wedstrijd. Er wordt gesproken over een ‘zwart gat,’ want na wekenlang ploeteren komt er plots een eind aan alle hectiek. Of het nou goed of slecht ging: het doel is verdwenen. De houvast en structuur was stiekem wel heel erg lekker.. En nu?

Kevin Vreeburg

Nu mag alles opeens weer: dat koekje, ijsje, zakje chips, die boterham extra. Het maakt niet meer uit, want het doel is weg. Je hebt geen deadline, waardoor voor velen ook de zelfbeheersing en de motivatie verdwijnt. Atleten komen in een paar weken kilo’s aan, vaak zonder te sporten en dat heeft  uiteraard ook weer mentale gevolgen.

Gelukkig is dit voor mij nooit het geval geweest, maar nee: vanzelf gaat het zeker niet. De prep, de discipline en de periode na de wedstrijd zijn allemaal even zwaar en je moet een goede motivatie hebben om hier aan mee te doen. Toch vind ik het allemaal waard. Ik hou van een uitdaging en geniet ook van de weg naar de wedstrijd toe. Langzaam komen alle lijnen tevoorschijn waar je zo hard voor werkt en dat is in mijn mening essentieel. De weg ernaartoe moet deel van de reis zijn, niet enkel de bestemming.

Dagelijks fitness & voeding-content op je beeldscherm? Word lid van onze ‘Get Fit’-community op Facebook.

Reageer op artikel:
Column: “Bodybuilding is doodeng, maar geeft een geweldige kick”
Sluiten