Irwin Versteegh
Irwin Versteegh Cars 19 nov 2014

Driving Manners: Nissan GT-R Track Pack

Noem het verwend, verpest of simpelweg verzadigd. De redactie van Manners is na de nodige lekkernijen op zijn zachts gezegd niet snel meer onder de indruk. Mieterse huzarenstukjes als de Jaguar XKR-S, Subaru WRX STi en de Lexus LS600H L hebben al menig nachtje doorgebracht op onze oprit en de lat van exclusiviteit getild naar een haast niet te evenaren niveau. Tja, en wat moet je dan? Nou, dat zal je verbazen. Een belletje naar een Nissan-specialist bleek namelijk voldoende. Het merk van de oerdegelijke en alledaagse Qashqai’s en Primera’s verkoopt namelijk ook iets totaal onalledaags. Een exoot die je met recht een stempel van supercar op mag drukken. De Nissan GT-R.

Alsof Kim Kardashian subiet de Nobelprijs voor de Natuurkunde heeft ontvangen. Zo choqueerde Nissan de supercar-wereld met het vrijgeven van de prestaties van hun langverwachte opvolger van de iconische Skyline. De destijds nagelnieuwe GT-R volbracht de 0-100 sprint in slechts 3.5 seconden en denderde met zijn hevig gekietelde V6 vrolijk door naar dik 300 km/u. Cijfers waarmee hij menig Ferrari, Porsche of Lamborghini te kakken zette, voor een prijs waarvan diezelfde opponenten slechts konden en kunnen dromen.

Toch riekte het Italiaanse en Duitse bloed naar meer. Nissan wilde absolute macht, vernederde Porsche’s record op de beruchte Groene Hel en bracht uiteindelijk de laatste mokerslag met de ultieme ‘Track Pack’ Edition. Een op zijn zachts gezegd ‘leuk actiemodelletje’ dat het vermogen van de topatleet opschroefde van 485 naar 550 keiharde paarden. Extra spoilers verlaagden de luchtweerstand terwijl de achterbank plaatsmaakte voor lederen zakjes. Resultaat; 0-100 in 2.7 seconden en een topsnelheid van 315 km/u. Koekoek!

En laat dat nou net het uitvoerinkje zijn waarmee wij een dagje mochten buitenspelen. Een auto die enkel na het lezen van de specs (en het prijskaartje van € 155.990,-) al zorgt voor rillingen, angstzweet en knikkende knieën. Laat staan na het starten van de motor! Met een diepe mechanische brom komt de 3.8 liter grote V6 onder de gespierde motorkap tot leven. Een krachtpatser waarvan je meteen hoort én voelt dat ‘ie is gemaakt voor snelheid. De centrale toerenteller van het functionele – doch imponerende – dashboard laat zien dat de motor verkeert in de opwarmfase en na het verder wegzakken in de racekuipjes gaan we dan ook op pad. Detail: de speciaal ontworpen stoeltjes zijn omtrokken met een stof die niet zou misstaan in menig stadsbus, maar zorgt er wél voor dat jouw achterste geen moment gescheiden raakt van het zitvlak. Hoe bont je ’t ook maakt.

We plaatsen de automaatpook in D en verruilen het terrein in Amsterdam Zuid-Oost voor het kalme asfalt van de A9. Een x aantal kilometers rechtdoor moeten voldoende zijn om wat beter kennis te maken met de touch and feel van dit monster. Een vrij harde kennismaking welteverstaan, want dat dit apparaat is gemaakt voor het asfalt van Spa Francorchamps of Zandvoort wordt al snel duidelijk. Holy shit wat is dit ding keihard! Daarnaast weet het gewichtsverlies in de vorm van isolatiegebrek elk kraakje, mechanisch klikje en aandrijfgeluid door te laten dringen in het interieur, en tja; dat werkt op zijn zachts gezegd opzwepend. Verhullen? Dat kan met behulp van het puike BOSE soundsystem. Maar doen we dat? Natuurlijk niet! Een mooie dame verhul je toch ook niet in een oversized jurk?

Na een halfuurtje rondcruisen en de constatering dat dit eenzelfde kick geeft als het opdrinken van een kop slappe thee, verlaten we de snelweg en gaan we op jacht naar iets meer uitdaging. We beginnen met het inschakelen van de ‘race-modus’. Dit doe je met een paar catchy tuimelschakelaars waarmee je het karakter van de motor, het onderstel en de tractiecontrole afzonderlijk kunt beïnvloeden. Wie echter het volledige potentieel (en geloof ons, dat is meer dan gemiddelde bestuurder aankan) wil benutten, zal standje comfort buiten schot moeten houden.

‘Race’ is het devies. De welbekende modus maakt in samenwerking met Nissan’s tactische 4WD systeem de intense katapultatie naar autoweg-snelheid mogelijk. Om het in een context te plaatsen. De zéér exclusieve en achterlijk snelle Bugatti Veyron volbrengt datzelfde sprintje in 2.5 seconden terwijl een koninklijke F1 bolide er twee seconden voor nodig heeft. En de andere exoten dan? De Ferrari LaFerraria (1 miljoen euro) heeft er 3,0 seconden voor nodig en de tot nu snelste Porsche(918) flikt het – net als de GT-R in 2.7 seconden.

Na het vergaren van voldoende vertrouwen, willen we de acceleratie weleens ervaren. De GT-R bevindt zich in ‘Race Mode’ waarmee we automatisch worden geassisteerd door Nissan’s Launch Control. Een kien stukje software dat nauwkeurig samenwerkt met de aandrijving en de traction control. Na het vinden van een leeg en recht stuk asfalt, plaatsen we de linkervoet dan ook op de rem en trappen we het gaspedaal volledig tot de grond. Met twee nerveuze handjes strak op het stuurwiel, voelen we de GT-R zijn spieren spannen en zien we dat het motortoerental blijft steken op 4000 tpm. Als een cheetah die zich klaarmaakt voor het veroveren van een smakelijke buffel, voelen we de bips lichtelijk schudden en brult de V6 het uit van genot.

“Totaal verbouwereerd, stoppen we uiteindelijk aan de kant van de weg. What the HELL just happened?”

Op bruuske wijze releasen we het rempedaal en voelen we dat ons hele lijf met fors geweld tegen de rugleuning wordt gedrukt. Met een soort van omgedraaide whiplash, knallen we tegen de hoofdsteun en gilt/brult/sist de V6 het uit van genot. Het 4WD systeem laat geen korreltje heel van het licht vochtige asfalt onder ons en de traction control worstelt dan ook hevig om het immense geweld in toom te houden. De zestraps automaat met dubbele koppeling zorgt voor een razendsnelle overgang van zet naar zet terwijl de snelheidsmeter (met een werkelijk idiote schaalverdeling) al snel toont dat de maximum snelheid ruimschoots is overschreden. Totaal verbouwereerd, stoppen we uiteindelijk aan de kant van de weg. What the HELL just happened?

Het is een reactie die eenzelfde uitwerking lijkt te hebben als het drinken van een goede whisky, een urenlange training in de gym of een heerlijk potje seks: je wilt meer! Tussen de fotoshoot door, flikten we hetzelfde kunstje dan ook keer op keer en konden we uiteindelijk niet genoeg genieten van het mesjogge acceleratievermogen van deze superJapanner. De rest van het rijgedrag? Scherp, karaktervol en minder klinisch dan het Duitse alternatief. Zo zit er in het stuurwiel meer gevoel dan in Dr Phil en communiceert het onderstel nog beter dan Dries Roelvink die de zondes van zijn zoon probeert goed te praten. Man, wat is dit een ongekend en bruut apparaat. Een auto die de dagelijkse sleur, hectiek en bekommering in één klap krenkt en voor ons de lat van exclusiviteit en prestaties op een voorlopig onoverkoombaar niveau heeft gelegd.

Reageer op artikel:
Driving Manners: Nissan GT-R Track Pack
Sluiten