Dood Prince is een symbool voor diepere tragiek

Michael Jackson, James Brown, David Bowie, Prince: grote artiesten die redelijk recent zijn heengegaan. De dood van Prince gisteren kwam als een schok, maar zijn dood staat symbool voor nog veel meer dan louter het verlies van (wederom) een groots artiest.

De dood van Prince brengt ons nog een stap dichterbij het uitsterven van de echt grote artiesten; de pioniers, de iconen. In de huidige muziekgeneratie hebben wij Beyoncé, Justin Bieber, Taylor Swift en Rihanna, maar dat is anders en hier is waarom.

Wie Prince (of één van de andere (onlangs) overleden grootheden) wel eens live heeft meegemaakt, weet wat zijn aanwezigheid doet met een zaal. Als Prince het podium betrad, werd het publiek uitzinnig, maar ook nederig. Om een parallel te trekken met de huidige generatie grote artiesten: ook bij Beyoncé en Bieber zie je dit gebeuren, die uitzinnigheid. Natuurlijk: er staat voor miljoenen mensen een idool op het podium; een artiest die schittert met een wervelende show van zang, dans, acrobatiek, vuur en licht. En hierin schuilt het eerste verschil. Prince kon je op het podium zetten met alleen een spotlight en een gitaar en er gebeurde iets magisch. Hij had een ongrijpbare, haast mythische energie. Beyoncé heeft dit niet. Hoewel zij zich ontegenzeggelijk meer dan staande kan houden tijdens het zingen van een ingetogen ballad, wachten de fans toch vooral weer op de volgende knaller zoals Single Ladies, zodat ze zich uit kunnen leven op de dansjes en powerkreten.

Ik weet niet hoe dat nummer heet maar het was een bombastische, onverstaanbare kakofonie gevolgd door heel veel ‘work work work work work’. Dit is de standaard geworden en dat is zorgwekkend.

Prince was één van de laatste grote artiesten om wie een zweem van mysterie hing; een vibe die bijdroeg aan zijn grootsheid. Jackson had dit ook. Want eerlijk: wat wist je nu helemaal van Prince of Michael Jackson? Wat ging er nu werkelijk schuil achter de gesloten deuren van hun immense huizen? Je kent de verhalen, maar vrijwel alles wat je weet, is hear say en speculatie. Beyoncé, Rihanna en Bieber zijn in zekere zin veel toegankelijker. Je hoeft maar naar hun Twitter, Instagram of Snapchat te kijken om te weten hoe het met hen gaat.

Over een aantal decennia is Prince geen overleden legende meer maar gewoon een dode artiest en dat baart mij zorgen.

Onlangs hoorde ik enkele tieners luisteren naar een track van Rihanna. Ik weet niet hoe dat nummer heet maar het was een bombastische, onverstaanbare kakofonie gevolgd door heel veel ‘work work work work work’. Dit is de standaard geworden en dat is zorgwekkend. Wij midden twintigers tot eind dertigers zijn wellicht wel de laatste generatie die het belang kent van de écht grote artiesten. Die weet waarom Prince anders was dan Justin Bieber is. Die multitalenten die hun eigen muziek schrijven, componeren of produceren nog live hebben meegemaakt. Over een aantal decennia is Prince geen overleden legende meer maar gewoon een dode artiest en dat baart mij zorgen. Michael Jackson is wellicht de enige artiest ooit wiens grootsheid door de generaties heen in stand wordt gehouden. Zelfs grote artiesten worden op een gegeven moment vergeten.

Want als je alle poeha er omheen weglaat, is Beyoncé wat mij betreft ook maar gewoon een Britney Spears maar dan met zeer goede stem.

Daarom ben ik boos op de huidige generatie artiesten. Boos op Beyoncé omdat zij de vocale capaciteiten heeft om uit te blinken maar ervoor kiest om generieke popmuziek te maken. Ik ben er heilig van overtuigd dat Beyoncé, wanneer zij thuis komt, Aretha Franklin opzet en diep van binnen wenst dat zij dat zou zijn. Maar de miljoenenindustrie gedijt nu eenmaal beter op de muziek die zij nu maakt. En dat is niet erg, maar daardoor zal Beyoncé voor mij nooit de status bereiken van Jackson, Prince of Bowie. Het is te gelikt, te veilig, te commercieel, omgeven door veel te veel poespas en het mist karakter en bezieling.

Maar vooral ben ik boos op Amy Winehouse, de enige artiest van onze generatie die wellicht het potentieel had om in de voetsporen te treden van de grote artiesten voor haar. Hoe het met haar afliep, weten we allemaal. Mocht je het verschil tussen Beyoncé en Amy Winehouse niet begrijpen, bekijk dan even dit optreden van Amy. Want als je alle poeha er omheen weglaat, is Beyoncé wat mij betreft ook maar gewoon een Britney Spears maar dan met zeer goede stem.

Michael, James, David, Prince…. maar ook Marvin, Freddie, John, Elvis en Kurt: man, wat mis ik jullie. En ik zal eerlijk zijn: de muziek van Michael Jackson, Prince, James Brown en Marvin Gaye heeft mij gevormd. Ik zal liegen als ik zou zeggen dat ik veelvuldig naar Queen of Nirvana heb geluisterd, maar om af te sluiten met een treffende quote van Owen Wilson als Hansel in Zoolander: ‘Sting. Sting would be another person who’s a hero. The music he’s created over the years, I don’t really listen to it, but the fact that he’s making it, I respect that.

Reageer op artikel:
Dood Prince is een symbool voor diepere tragiek
Sluiten