Dining Manners: een etmaal Maastricht

Waar moét je gegeten hebben? Waar serveert men het perfecte stuk vlees en is die hoog aangeschreven tent wel écht de moeite waard? Jan en/of Mitchell dineren (en lunchen soms ook) in restaurants door heel het land om te beoordelen: zijn zij Mannerswaardig? Vandaag: Jan geniet van een duurzaam, gezond en romantisch etmaal in Maastricht.

Gebruikelijk bespreken we op deze plek één enkel restaurant, maar waar staat geschreven dat we niet van die gewoonte kunnen afwijken? Al was het maar omdat we hier bij de Manners nog altijd niet de rubriek ‘liefdesweekend’ hebben, een onbegrijpelijke omissie voor een gezaghebbend lifestyleplatform van dergelijke kwaliteit. Maar goed, ik ken mijn plaats, en dus brengen we dit romantisch weekendje in het diepe zuiden eufemistisch onder bij ‘Dining Manners’.

Het beste café vind je niet in Amsterdam of Rotterdam

Maar het was met de liefde in de bol dat mevrouw Heemskerk en ikzelf naar Maastricht vertrokken, naar verluidt een alleszins pittoreske stad, die echter op de gemiddelde vrijdagmiddag niet eenvoudig te bereiken valt vanwege diverse files op de A2. Doe dus niet als wij en vertrek uiterlijk om 13:00 uit het noorden – want bijna alles is ten opzichte van Maastricht in het noorden – en wees de vrijdagmiddagdrukte voor!

Je hebt dan ook meer tijd voor de traditionele romantisch-weekend-seks, die je – in tegenstelling tot wat kwade tongen beweren – direct bij aankomst moet gaan hebben. Wacht je namelijk af tot na het romantische etentje, zul je merken dat je hoogzwanger bent van de zeventien gangen die je zopas hebt genoten, virtueel impotent door het bijpassende wijnarrangement, en doodmoe vanwege dat ene laatste cognacje dat je eigenlijk had moeten laten staan. Heb je de seks direct bij aankomst, sla je twee vliegen in één klap: je bent in atletische topvorm en je tovert voor de rest van de avond een permagrijns op het gezicht van je geliefde!

Een weekend culinair genieten met je dame

Het is dan ook pas tegen achten als mevrouw Heemskerk en ik in opperbest humeur op zoek gaan naar eten. We hebben onze intrek genomen in hotel The Dutch in de wijk Wyck (lees, ‘wiek’), het Amsterdam-Noord van Maastricht. The Dutch is een werkelijk poep-hip designhotel met gevel van internationale allure en G&T-bar-direct-bij-binnenkomst.

Onze ‘normale’ kamer – laat staan de suite – is van stevig formaat en voorzien van alle essentiële gemakken als bad, waterkoker, föhn en minibar. Tevens is er een handige ontbijtservice: hang het hiertoe bestemde zakje vóór middernacht aan de buitenkant van de deur, en op de aangegeven tijd hangt er een jusje, een yoghurtje, een broodje en een mandarijn.

Koffie kun je maken van oplos of halen, trapje af rechts, in de gezamenlijke ruimte, waar een apparaat van wereldklasse staat, en een tafel met kranten en een tafelvoetbalspel, mocht je daar voor voelen. Over het bed, verreweg het belangrijkste design-accessoire in de kamer, ook niets dan complimenten. Om kort te gaan kun je hier zelfs met de meest designbewuste verloofde de plank onmogelijk misslaan.

De deur uit dus. We hoeven niet ver, want om de hoek, vlak voor de Maasbrug naar het officiële Maastricht, is de Rechtstraat. En de Rechtstraat is – ongelogen waar – de straat met de hoogste restaurant-dichtheid die wij ooit hebben gezien. Uiteindelijk valt de keus op Eetcafé Ceramique, eigenlijk omdat er een groepje jonge modern ogende mannen kordaat naar binnen stapt.

Die zijn bevolkt door wat we vroeger geitenwollensokkenmensen zouden noemen.

Want zelf stonden we te aarzelen omdat we altijd een beetje zenuwachtig worden van gelegenheden met een al te nadrukkelijk duurzaam en alternatief karakter, die zijn bevolkt door wat we vroeger geitenwollensokkenmensen zouden noemen. Aan de andere kant is gezond leven extreem trendy, en dat zijn we natuurlijk zelf ook, vanwege de Manners, dus misschien moesten we de nieuwe orde eens een kans geven.

Al snel blijkt echter, dat we allesbehalve met een nieuwe orde te maken hebben. Integendeel is Ceramique als een soort Levi’s 501 aan een (zoveelste) retroronde bezig. Het bestaat namelijk al meer dan 20 jaar, en was al vanaf de start (voor zover we kunnen nagaan in 1993) lid van de Vegetariërsbond en de stichting Lo(kale)Co(operatie), die ijvert voor het lokale en grotendeels biologische product. Het restaurant is echter niet vegetarisch noch veganistisch, een listige zet van het management, die zo de aarzelende vleeseter overhaalt het er een keertje op te wagen met de dierluwe keuken. Vermeldenswaard is ook nog dat Ceramique het meest duurzame en energie-efficiënte restaurant van Maastricht is.

Het zou flauw zijn te zeggen dat we wel eens beter hebben geproefd. Maar wel de waarheid.

Vergeten we toch bijna te vertellen hoe het eten was. Tja. Het zou flauw zijn te zeggen dat we wel eens beter hebben geproefd. Maar wel de waarheid. De garnalenkroketten met dille-dipcrême blonken vooral uit in de kennelijke afwezigheid van garnalen (die zullen wel zeer fijn vermalen zijn geweest), maar waren verder smakelijk genoeg; de veganistische kikkererwtensoep met mango was robuust en pittig, maar zowel de Jamaicaanse Jerk-Chicken met zwarte rijst-met-spekjes als de veelbelovende plaatselijke specialiteit, het zuurvlees, waren van niveau eetcafé. Maar goed, Ceramique is dan ook een eetcafé en binnenkort slinger ik het zuurvleesrecept van mijn Limburgse buurman hem zijn moeder wel even online.

Wij zouden zeggen: wil je tijdens je liefdesweekend vooral je zachte, emotioneel volwassen en bewuste, boomknuffelende tedere-voorspel-kant laten zien, zit je goed bij Ceramique, en je komt er nog goedkoop vanaf ook, want betrokken mensen zijn veelal arm en dus zijn de prijzen vriendelijk, net als de bediening trouwens. Een laatste tip: het biologische bier van Gulpener. Je merkt helemaal geen verschil! Trek je het niet, zit je naast een keurig visrestaurant en op werpafstand van een hippe burgertent, want die hebben Maastricht ook bereikt.

Fast forward naar de volgende ochtend en de dag- en lunchtips voor de morning-after, als je, net als wij, keurig op tijd naar bed bent gegaan! Wij lopen – want dat moet – de stad-over-de-brug in en presteren het compleet het Vrijthof te missen, dat toch heus precies aan de overkant ligt. Daar staat tegenover dat we een leuke zaterdagrommelmarkt tegenkomen, mooie kans om je riante shop- en klerezooi-tolerantie aan je geliefde te tonen, en mooie plek om een gebraden kip uit België te kopen, want die hebben ooit de kippenpleuris meegemaakt, en verkopen dus nog enkel verantwoorde kip. Dat proef je.

Wij doen ook nog even de Brandweerkazerne aan, inderdaad een oude brandweerkazerne, waarin nu een rete-hip en populair restaurant (de Brandweerkantine) en een activiteitenhal huizen, waar wij met de neus in de boter vallen: er is vintagekleding-uitverkoop en alles kost 15 euro per kilo. Ja, per kilo, want dit is dus een studentenstad. Wij houden het bij een klein tasje. Want lopen al te zeulen met een compleet nieuws glasservies, dat we hebben aangeschaft bij Monique van Wissem porselein, zo ver mogelijk verwijderd van ons hotel.

Maar dat biedt je natuurlijk wel een schitterende gelegenheid om je hoffelijkheid en brute kracht aan je geliefde te tonen. Dus is het zonder mokken dóór naar ons lunchadres: Harry’s Restaurant in Brugstraat, terug in Wyck, en dat is geen toeval, want blijkt van dezelfde eigenaars, de gebroeders Beaumont, als hotel The Dutch en het belendende hotel Beaumont. De mannen Beaumont hebben de wereld bereisd en dat valt te merken. Ook Harry’s is een vlekkeloze tent met strak interieur, strak personeel (met hier en daar een tattoo-sleeve en lispel-tongpiercing) en een ultramoderne internationale brasseriekaart.

Sterker nog: men heeft de chefkok, Frank van Thiel, gekoppeld aan een heuse voedingswetenschapper, een zekere dr. Samefko Ludidi, je verzint het niet. Jean-Marc en Christoph Beaumont lichten op de website Maastricht Lokaal aldus toe: ‘Als eigenaren van een restaurant zien wij het niet alleen als onze verantwoordelijkheid, maar ook als een belangrijke ontwikkeling en uitdaging voor onze keuken om gezonde voeding op de kaart te zetten. Van belang is natuurlijk wel dat het sociale karakter, de smaak én kwaliteit van Harry’s hierin staande blijft. Het is absoluut niet onze ambitie om een Health restaurant te worden, maar als we een gerecht nog gezonder kunnen maken zonder afbreuk te doen aan kwaliteit en smaak zullen we dat zeker doen.

En zo plukken wij – nou ja, Mevrouw Heemskerk – natuurlijk een hapje mee uit het speciale Ludidi-lunchmenu, dat werkelijk uit zijn voegen barst van de gezondheid. Te beginnen met een wortelgembersap die schopt als een muilezel, dan een rode-bietensoep waar je bloeddruk direct tien onderdrukpunten van daalt (en die ook nog eens lekker is) en tenslotte een Baba Ganoesh ofwel een halve Aubergine-op-z’n-Marokkaans met Indiase Naan en yoghurtsaus, die definitief bewijst dat je tóch iets overheerlijks kun maken met deze overschatte groente.

Zelf neem ik, want bezig met een duurtest, de steak tartare. Die smaakt méér dan prima, maar laat je niet intimideren door die lieve juffrouw Slispiercing, want er kan gerust nog wel wat Worchestersaus en Tabasco op. Dan een salade Nicoise, want gezond, en daar is met zorg aan gewerkt, de tonijn is vers, en de rest smaakt ook perfect als ie hoort te smaken. En als dat niet genoeg voor je is, neem je maar wat substantiëlers van de hoofdgerechtenkaart. Wij komen in elk geval nog wel een keertje terug voor de patrijs, de ribeye of de hele kreeft.

We laten je met rust met de mededeling dat je voor malle shotjes in café Cliniq moet wezen, voor een katerontbijt in Café Zondag (paninologen sinds 2001) en voor de meest bizarre kringloopwinkel óóit bij Kasteel Hartelstein, een woon- en werkplek voor dak- en thuislozen, die aan de handel in retrowaren een inkomentje verdienen! Tot zover uw liefdespanter, tot zover Maastricht!

Reageer op artikel:
Dining Manners: een etmaal Maastricht
Sluiten