Redactie
Redactie Life 9 mrt 2016

De misplaatste self entitlement van onze generatie

Elke generatie heeft zijn eigen tekortkomingen. De tekortkomingen van onze generatie worden langzamerhand duidelijk: een veel te rooskleurig zelfbeeld en bijbehorende vorm van misplaatste self entitlement.

Het is een traditie: een generatie die de voorgaande generatie de schuld geeft van hun ellende. Zo is het altijd geweest en zo zal het waarschijnlijk ook altijd zijn. Maar onze generatie, en met ‘onze’ richt ik mij op de begin twintigers tot de midden dertigers, heeft het niet zozeer over een vorige generatie. Wij hebben het vooral over onszelf, op een manier die vaak niet okay is. Want als wij schuldigen willen zoeken, dan moeten wij vooral in de spiegel kijken.

Misplaatst gevoel van self entitlement

De generatie van nu kenmerkt zich door een intern karakter: in plaats van te kijken naar externe factoren die wij de schuld kunnen geven van het feit dat wij niet staan waar wij willen, kijken wij naar onszelf. Maar niet op een constructief-kritische wijze. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat onze generatie lijdt aan zelfoverschatting en een misplaatst gevoel van self entitlement. Wij denken dat wij heel wat zijn, er wordt ons verteld dat wij heel wat zijn, maar deze overtuiging strookt maar al te vaak niet met de sociaal-maatschappelijke positie waarin wij ons bevinden.

Want wij zijn toch getalenteerd, wij zijn toch bijzonder en wij verdienen toch die dikke baan?

Wij zijn de generatie go getters, de doeners, de eigen gelukmakers. Maar voor alles geldt: wil je succes, dan zul je iets moeten kunnen en bereid moeten zijn om keihard te werken. En die realiteit is voor velen een harde. Want wij zijn toch getalenteerd, wij zijn toch bijzonder en wij verdienen toch die dikke baan? Zo werkt het niet: het is een harde wereld waarin je onderaan de ladder moet beginnen, moet opklimmen en eenmaal daar gearriveerd waar jij jezelf altijd zag, je moet verdedigen tegen hongerige nieuwkomers die maar wat graag aan jouw stoelpoten zagen.

“Recht op” en “verdienen” bestaan niet

Wij moeten af van het idee dat wij “recht” hebben op succes of een bepaalde positie of status “verdienen”. De banen liggen niet voor het oprapen, de economie reikt niet tot de hemel en tegelijkertijd jagen er wellicht wel meer hongerige twentysomethings en thirtysomethings dan ooit op succes. Dat zorgt voor een situatie waarin de beste, slimste of hardst werkende man wint. Zo simpel is het.

En dan moet je de concurrentie aangaan met honderden, zo niet duizenden andere ambitieuze heren die mikken op diezelfde spot als jij.

Al vroeg in onze vorming gaat het fout. Want van je omgeving hoor je dat je getalenteerd bent. School bevestigt dit en in je vervolgopleiding wordt een rooskleurig beeld geschetst met een toffe baan en een dik inkomen. En dan ben je klaar en sta je er helemaal alleen voor. En dan moet je de concurrentie aangaan met honderden, zo niet duizenden andere ambitieuze heren die mikken op diezelfde spot als jij. En daar zitten altijd gasten tussen die dingen nóg beter kunnen dan jij, nóg harder werken, nóg gewiekster zijn of net dat beetje geluk hebben dat jij niet hebt.

Onrust en ongeduld

En dan begint het Grote Balen. Je komt op een positie terecht “waar je niet hoort”. Je verdient meer dan dit, in verantwoordelijkheid en in beloning. En zie hier: valkuil nummer twee van onze generatie, een gebrek aan geduld. Want wie “al twee jaar” op een bepaalde positie zit, “moet toch echt een stap gaan maken.” Ik zie het ook in mijn omgeving: vrienden die onrustig worden als ze na slechts enkele jaren nog geen dikke promotie hebben gemaakt. Je staat pas aan het begin van je carrière. Als je weet dat je écht iets kunt, en als je écht vertrouwen in jezelf hebt, blijf dan hard werken. Blijf nederig maar wees mondig wanneer het moet. Laat jezelf zien, investeer in jezelf en zeur niet. Onthoud dat je jouw eigen succes kunt maken. Maken, dus je krijgt het niet in de schoot geworpen.

Als onze generatie wat meer van deze eigenschappen zou bevatten, zouden wij zien dat je, als je over de juiste capaciteiten en motivatie beschikt, echt wel op de juiste plek terecht komt.

Mijn vader stapte op zeventienjarige leeftijd als ongeschoolde monteur bij zijn huidige werkgever. Een werkgever waar hij nu al bijna 45 jaar (!) werkzaam is en waar hij zich heeft opgewerkt naar een managementfunctie met alle bijbehorende voordelen van dien. Verworven voordelen waarvoor hij keihard gewerkt heeft. Ook als het wat langer duurde. Ook als hij een paar jaar géén stap maakte, ondanks dat hij vond dat hij dit verdiende. Zelfkennis, relativeringsvermogen en geduld. Als onze generatie wat meer van deze eigenschappen zou bevatten, zouden wij zien dat je, als je over de juiste capaciteiten en motivatie beschikt, echt wel op de juiste plek terecht komt. Maar het leven vormt zich niet altijd naar jouw wens. Het is een betoog dat ik tegenwoordig gewoon hard en eerlijk vertel tegen de zojuist afgestudeerde sollicitant zonder enkele vorm van relevante ervaring, maar die wel denkt voor minder dan 3500 euro per maand zijn bed niet uit te hoeven komen.

[FB_AANJAGER]

Reageer op artikel:
De misplaatste self entitlement van onze generatie
Sluiten